IN DARKNESS official trailer in HD!

De Poolse film In Darkness van filmdirecteur Agnieszka Holland, is gebaseerd op een waar verhaal. Leopold Socha, een loodgieter en gewiekste dief in Lvov, een door de nazi’s bezette stad in Polen, ontmoet op een dag een groep Joden die trachten te ontkomen aan de liquidatie van het getto. Hij verbergt hen voor geld in het labyrint van ondergrondse gangen, rioolbuizen en -leidingen van de stad erboven.

Wat aanvankelijk begint als een directe en cynische handel verandert in iets totaal onverwacht, als een onwaarschijnlijke alliantie tussen Socha en de Joden wanneer de onderneming steeds dieper doordringt in het geweten van Socha.  De film vertelt tegelijk het buitengewone verhaal van de overleving van deze mannen, vrouwen en kinderen die een zekere dood trachten te vermijden tijdens veertien maanden steeds toenemend en intens gevaar.

Recensie op NJ.com: ‘In Darkness’ review: A Holocaust film of shadows and fog

Herdenking bevrijding van KZ-Auschwitz-Birkenau door het Rode Leger

27 januari 1945 – 2012

Anus Mundi

Gevangene nummer 290 overleefde vijf jaar Auschwitz

door Wieslaw Kielar

bron: Uitgeverij A.W. Sijthoff; Alphen aan de Rijn; 1980

Anus Mundi is het ongelooflijke verhaal van een man die vijf jaar Auschwitz overleefde. Van het begin tot het eind heeft hij de geschiedenis van het concentratiekamp Auschwitz meegemaakt. Van de aanvankelijk zeldzame executies tot de moorden op grote schaal in de gaskamers. Wieslaw Kielar functioneerde in het kamp als verpleger, lijkendrager, schrijver bij een arbeidscommando, voorman en blokoudste. Mensen op laatstgenoemde posten hebben hun macht vaak zwaar misbruikt.

Maar Kielar behoorde tot de uitzonderingen. Zijn medegevangenen getuigden later dat hij moedig en listig genoeg is geweest om zich te onttrekken aan welke collaboratie met de SS-ers dan ook. Vele jaren na de oorlog  vond hij de innerlijke distantie om zijn herinneringen op te schrijven. Nu behoort zijn boek tot een van de meest indrukwekkende verslagen over het terreur-mechanisme van een Duits vernietigingskamp. De auteur heeft alles opgeschreven wat hij in Auschwitz beleefd en gezien heeft, zonder zichzelf daarbij te sparen. Door de oprechtheid en de genuanceerdheid van het schrijverschap van Kielar is Anus Mundi een document humain van de eerste orde.

Een fragment over het dagelijkse leven van Wieslaw Kielar in het kamp Auschwitz, mei 1940:

Het is al de derde dag in het kamp. Drie sneetjes brood, drie etensnappen ‘Avo’-soep, drie stukjes spek, enige blauwe plekken, tientallen schoppen, duizenden vernederingen. Maar ik ben niet gewond en ik leef. En ik wil leven.

Juist vandaag heb ik voor het eerst in mijn leven iemand zien sterven.

Ik had nooit kunnen denken dat het zo lang zou duren. Maar misschien was de jood bijzonder taai. Hoewel hij er niet naar uitzag, dat oude, vermagerde en bijziende kereltje. Hij lag, steunend tegen de muur van het blok, in de hitte van de juni-zon. De huid van zijn naakte schedel was op enige plaatsen gescheurd. Hele zwermen vliegen kleefden op het met zand vermengde bloed. De diep ingevallen ogen met de paars-zwarte omrandingen lagen door de oogleden toegedekt. Soms deed hij ze omhoog, maar naar het scheen, vergde dat veel te veel inspanning. De zwarte gesprongen lippen, verschroeid van de dorst, bewogen zich krampachtig. ‘Water, water,’ rochelde hij. De kapo’s gingen in een nauwe kring om hem heen staan. Toen ze weggingen, gaf de oude jood geen teken van leven meer.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

We hadden een bijzonder veelzijdig dagprogramma. Daarvoor zorgden onze kapo’s en de SS-ers wel. Zij overtroffen elkaar in het bedenken van steeds weer nieuwe folteringen. Je zou kunnen denken heel onschuldige. De hele dag door deden we aan ‘sport’: huppen, rollen, dansen, diepe kniebuigingen.

Als het om huppen ging, betekende dat tientallen meters over het plein en terug. Als het om rollen ging, dan daar waar het meeste stof lag. Dansen was ter ontspanning opdat het vrolijker zou worden. De diepe kniebuigingen gingen op het bevel ‘een, twee, drie’ tot volledige stand en dan weer terug tot de diepe kniebuiging.

Van vermoeidheid trilden je benen als een slappe pudding. Je door de zon gezwollen geschoren hoofd was zwaar als lood. De dorst verschroeide je ingewanden. Viel daar iemand flauw? … Hij werd naar het gebouw toegebracht. Daar werd hij wel door de kapo weer bijgebracht. Het koude water, een flinke trap … en je stond al weer in het gelid.

‘Pijpmans’ begeleidde ons de hele tijd. Hij stond met gespreide benen in de schaduw van een enkele boom en rookte zijn pijp of floot een aria als hij zijn pijp wegdeed. Soms wenkte hij iemand met zijn vinger¬om dichterbij te komen. Dan volgde er een solo-optreden. Niet te lang omdat de juni-zon ‘Pijpmans’ moe maakte. Hij riep de gevangene bij zich. Kom hier! … Kom hier! … Zo is het genoeg! … Wat ben je van je beroep?’ vroeg hij onschuldig. ’0, nog op school? Mooi zo!’ sprak hij lovend. Dan sloeg hij plotseling uit alle macht tegen je tanden. ‘Donder op, Pools stuk vuil.’

Daar nam hij met een vermoeide beweging zijn pet af, droogde met een zakdoekje grondig de door het zweet nat geworden voering, zette dan zijn pet voorzichtig weer op en floot heel kalm de zojuist onderbroken melodie ten einde. ‘Pijpmans’ had meer fantasie en was, zoals het een SS-officier betaamde, deftiger dan een onderofficier; gelukkig kwam hij tamelijk zelden. Zijn idee was het gisteren geweest om zoiets als een godsdienstige voorstelling te geven. Moeiteloos zocht hij een Jood uit, beval hem op een reusachtig vat, dat met de bodem naar boven gekeerd bij het gebouw stond, te klimmen en gebeden op te zeggen. De Jood zong luid en boog daarbij overeenkomstig de ritus, iets dat de SS-ers en de kapo’s onnoemelijk veel plezier deed. Ze schaterden het uit, waardoor wij een adempauze hadden. Maar daarmee was de voorstelling niet afgelopen. Plagge, dat was die met het pijpje, herinnerde zich dat een van ons priester was.

‘Waar is de pastoor?’

De priester ging naast de jood op het vat te staan en begon te bidden. Eerst zacht, dan met steeds luider en zekerder stem. Het was niet grappig, niet belachelijk meer, en daarom ging men door met de ‘sport’.

Nu oefenden we zonder adempauze. De jood en de priester hupten in de richting van de boom. Kapo nummer 1, Bruno Brodniewicz, hielp ze door ze steeds weer met zijn stok te slaan. Kampleider Mayer (‘Popje’) beval ze m de boom te klimmen, in de schaduw waarvan Plagge zo graag zat. Ze klommen onhandig omhoog: zo gauw een van hen wat hoger kwam, trok de hond van ‘Popje’ hem omlaag. De pret zou nog langer geduurd hebben als de hond er niet genoeg van gekregen had. De Jood en de priester werden bij de boom vandaan getrokken.

Nu kregen wij het bevel om hetzelfde te doen. Door de stokken overtuigd begonnen we omhoog te klimmen. Was me dat een pret! Enige tientallen mensen, door de kapo’s geslagen en geschopt, door de hond weggesleurd, probeerden het zielige boompje te beklimmen. Tenslotte kreeg ook ik het reddende boompje te pakken. Ik stapte boven op iemand die onder de boom lag, hield me met de ene hand aan de stam vast en trok me met de andere omhoog aan een voor mij hangend been.

Het om zich heen zwaaiende been zocht naar een houvast en toen het dat op mijn hoofd gevonden had, drukte het me naar beneden. Ik trok harder. De man viel omlaag. Met een sprong was ik al boven de hoofden van de anderen uit. Nu alleen nog maar hoger. Iemand beneden me trekt al aan mijn been, drukt zijn nagels in mijn blote dij. Hier heb je er een! Met mijn vrije voet schop ik zo hard tegen een hoofd dat het er van dreunt. Ondanks dat boren de onvermoeibare nagels zich steeds dieper in mijn lichaam. Daar komt een hoofd steeds meer naar omhoog, ik hoor al het sissen – ‘Jij, rotzak!’ Dat is Dziunio. Er wordt flink aan mij getrokken, mijn handen zoeken nog houvast aan de boomschors en daar lig ik al beneden. Tientallen voeten trappen op mijn hoofd, mijn rug, mijn handen. Blindelings kruip ik op handen en voeten, ik wil alleen nog maar verder weg van de ‘reddende boom’. De woedende voeten heb ik achter me gelaten. Ik probeer me dus op te richten. Maar voor mij staat de aaneengesloten niet te passeren muur van gestreepte lichamen.

Opnieuw regenen de slagen op me neer. Ik maak rechtsomkeert en stort me als een gek op degenen die zich om de boom verdringen. Ik sla met mijn vuisten, ik bijt, ik krab, ik dring me ertussen. Ik wil alleen maar weg van de stokslagen. Maar ik heb geen kracht meer om me tussen de anderen door te wringen. Dus wijk ik achteruit, draai me weer om, draai als een waanzinnige in een kring rond, en van alle kanten regent het slagen op mij neer. Bam! Mijn hoofd springt uit elkaar, in mijn oren is een gedreun … Met moeite open ik mijn ogen. Ik lig tegen de muur van het gebouw aan. Iemand buigt zich over me heen. Een kapo, een groene driehoek op zijn gestreepte jasje, nummer 2. Zonder stok, een zachte blik in zijn ogen, een klein omhoogstaand neusje, de muts scheef op zijn hoofd. Aha, dat is die goeie kapo – een uit de Arbeidsdienst. .. Kom, kom – hij gebaart tegen mij en de anderen die naast me liggen. Dziunio is er ook bij. Ook zijn andere oog is al blauw. ‘Wees maar niet bang! Goed werk voor jullie! Eten halen,’ zegt Otto goedmoedig.

Hun gehele godsdienst incluis

door Benno Barnard

bron: Knack Magazine

Benno Barnard weet heel zeker dat het Nederland van zijn kindertijd democratischer was dan de huidige Europese Unie.

Vandaag

Onlangs schilderde een bevriend intellectueel het Oostenrijkse volk als volgt af: ‘Aartsconservatief? Dat is een eufemisme. Het is daar nog altijd dezelfde ouwe bruine troep als in de nazitijd.’ Het ontwikkelde gezelschap knikte instemmend. Stil lag het politiek-correcte denken te glanzen op de schoorsteenmantel. Geen vlieg kuchte. Alle atomen dansten hun reidans in volmaakte harmonie. Het betrof immers Europeanen, racisten, slavenhandelaars, kolonialen, erger, christenen!

De scherpe antropologische observatie voerde me terug naar de reisbrieven van Aletta Jacobs (1854-1929), de eerste Nederlandse vrouw die aan een universiteit afstudeerde. Algemeen wordt ze beschouwd als een der grondleggers van de hedendaagse democratie in mijn geboorteland. Arts. Feministe. Lid van de Nieuw-Malthusiaanse Bond – die mij haast vertederende naam betekent dat ze de geboortebeperking was toegedaan en het pessarium voorschreef, dat voordien enkel werd gebruikt tegen het verzakken van de baarmoeder. Onconventioneel getrouwd. Reislustig.

Vanuit Brits-Indië schrijft ze over Hindoes: ‘Deze ruwe, zinnelijke, domme, fanatieke bedrieger-gezichten, die drie keer daags in een stilstaand water een bad nemen om zich van hunne zonden te zuiveren – elke onderdompeling in het vieze slootwater neemt een bedreven zonde weg, – en die dikwijls direct daarna zich rondwentelen in een hoop excrementen van een koe, omdat dat dier heilig is, wekten, met alles wat hen omgeeft, hun geheelen godsdienst incluis, mijn grootsten weerzin op.’ – Wat is nu de betekenis van deze beide citaten, een van honderd jaar geleden, een van vorige week, voor mijn kijk op de emancipatie der volkeren?

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Nog steeds vandaag

Orbán… wat moeten wij van Orbán vinden? Een Pijlkruiser, neonazi, antisemiet, domme Hongaarse boer? Hij heeft tweederde van het electoraat achter zich weten te scharen, maar wekt het ongenoegen van Europa op. De Mayaren hebben zo hun geschiedenis: een militant ruitervolk, dat duizend jaar geleden over de Aziatische steppe aan kwam denderen en nooit helemaal tot bedaren is gekomen. Sterk militaristisch, maar door de afloop van de Eerste Wereldoorlog gefnuikt in hun regionale ambities: het Verdrag van Trianon sneed hun grondgebied in twee ongelijke helften; het kleinste stuk werd de republiek die we nu kennen. Baarlijke antisemieten: al in de jaren twintig werden Joodse studenten aan de Hongaarse universiteiten gediscrimineerd. Ouwe bruine troep, kortom…

Maar wacht, na de volksrepubliek kwam de democratie en als nu twee op de drie Hongaren op een rancuneuze nationalistische boer stemmen, moeten we de volkswil toch respecteren of niet soms? Weliswaar heeft de volkswil gemiddeld genomen evenveel waarde als koeienstront, maar we zijn er meestal in geslaagd het land daarmee vruchtbaar te houden. De democratie is namelijk gebaseerd op een statistische eigenaardigheid: als miljoenen mensen zich uitspreken over zaken waar ze nauwelijks verstand van hebben, is het eindresultaat een keurig burgerlijk gemiddelde, waarmee de specialisten aan de slag kunnen. Hiep hiep hoera, de erfenis van het humanisme heeft ons allen beschaafd – tot het gepeupel iets wil dat de elite niet wil. Dan blijkt het democratische systeem de stabiliteit van een mestoverschot te hebben.

Nog steeds vandaag (een bleek zonnetje)

De Jood Viktor Klemperer erkent in zijn oorlogsdagboeken dat hij – uit woede over de prijs die de Duitsers moesten betalen na Versailles – ooit nog op Hitler heeft gestemd. De Jood György Konrád schrijft over zijn volksgenoten: ‘De Hongaarse neopopulistische en soms neofascistische intelligentsia klampt zich vast aan de romantiek van de nationale staat. Ze bedient zich van dit romantische pathos om elke vorm van kritiek in de kiem te smoren.’ Ik ken Konrád en Hongarije een beetje – ik begrijp zijn angst, zoals uitgedrukt in een Duitse krant (Duitsland is het enige land dat Hongarije voor ons vertaalt).

Maar waarom zou de nationale staat als dusdanig een gevaarlijke romantische illusie zijn, relict van een achterhaalde fase in de gestaag voortwentelende, zich aan de filosofie van Hegel conformerende Geschiedenis? Ik weet heel zeker dat het Nederland van mijn kindertijd – een nationale staat die nog geen bevoegdheden had afgestaan aan een supranationale constructie met de levenskracht van een uit lijken geassembleerd monster – heel wat democratischer was dan de huidige Europese Unie.

Omringd door antisemieten, Jugendstilgebouwen en sombere historische ervaringen, heeft Konrád een nek als een kurkentrekker nodig om te kunnen zien dat het politiek-correcte Europese denken bezig is de nationale staat in de westerse hoofden af te schaffen door hem schaamteloos te associëren met de nazi’s.

Vanavond

In een brief mijmert mijn oude vriend over de Europese beschaving en de Belle Epoque. Op een reclameplaat van ‘Le chat noir ‘ziet hij maandag 16 mei 1898 vermeld staan: ‘Waar liep op precies die dag Stefan Zweig rond en wat deed hij, hoe voelde hij de toekomst aan, totaal onwetend van het feit dat hij zich 44 jaar later in Petropolis uit wanhoop van het leven zou beroven? Was die Belle Époque voor hem de moderniteit? Wat is modern? Komt niet na elk modern een postmodern dat altijd ook vóórmodern is?

Geenszins gelovend dat het verleden beter was en geïnteresseerd in hetgeen de toekomst zal brengen, voel ik mij toch wezenlijk verschillend van mensen die de “moderniteit” superieur achten en meewarig neerkijken op het voorbije, zeker wanneer het kunst of mode betreft. Ik houd het bij Ortega y Gasset die vond dat elke vernieuwing stevig in de traditie dient geworteld te zijn en beschouw net zoals in de hoogdagen van de Burgerij eruditie als een nastrevenswaardig ideaal en vind dat men naast het gesacraliseerde bijzonder geïnteresseerd kan zijn in het nieuwe; alleen weet men daarvan niet of het blijvend zal zijn.

Want is het niet zo dat wie gestalte geeft aan zijn tijdsgeest op dat moment veel bewondering geniet, maar ook snel weer vergeten geraakt omdat hij met zijn te specifieke belichaming van het speciale karakter van een voorbije periode de veranderde tijdsgeest niet meer aanspreekt? Maar wie kan een peil trekken op welke roem zal blijven als men bijvoorbeeld bedenkt dat de niet onverdienstelijke Engelse componist Sir Frederick Delius aan het begin van de twintigste eeuw Mozart toch maar een fanfare-componist noemde en meende dat hij snel vergeten zou zijn? Is de zo geroemde Hugo Claus al niet bijna vergeten?’

In De Standaard van gisterwoensdag 25 januari heeft redacteur Tom Naegels het over de Affaire Muyters. Philippe Muyters is Vlaams minister van Begroting in de Vlaamse regering en kopstuk van de N-VA, de grootste partij van Vlaanderen. Ook Joods Actueel en Brabosh.com (Vlaamse Vrienden van Israël) komen ter sprake in het artikel m.b.t. Bas Luyten die de bewuste emails heeft gelekt. Joods Actueel legde onlangs – en zeer terecht – een klacht neer wegens uitspraken van Bas waarin hij hoofdredacteur Michael Freilich kapittelde met het citaat “Daar komt de Joodse Gestapo aan” als reactie op het feit dat Freilich bekend maakte dat hij zich kandidaat stelde als nieuwe directeur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding.

Tom Naegels spreekt ronduit van een poging tot politieke afrekening:

Het gaat over die historie met de gelekte e-mails van het kabinet-Muyters natuurlijk, en de wraakneming daarvoor, het bericht dat Bas Luyten op Facebook had gezegd dat ‘Hitler zijn werk beter had afgemaakt’. Toen ik dat las, zat ik zodanig van gêne te kronkelen dat mijn onderburen klaagden over barsten in hun plafond. Ik verklaar me nader, voor u denkt dat ik die uitspraak niet erg vind. Het gaat me om de timing. Het eerste medium dat het verhaal meldde, was Joods actueel, afgelopen maandag. Van daaruit reisde het naar alle websites, ook de onze. Maar Luyten deed zijn uitspraken al in november vorig jaar.

Op 25 november verscheen er op de militant pro-Israëlische website Brabosh een stuk met de titel ‘Ex-N-VA’er Bas Luyten zegt dat “Hitler zijn werk beter had afgemaakt.’ De auteur, Sam Van Rooy, schrijft af en toe voor Joods actueel. Brabosh, de ‘Vrienden van Israel’, is een site waar bij Joods actueel dikwijls naar verwezen wordt. Ze moeten dat verhaal toen al gekend hebben. Is het toeval dat men nu pas publiceert, in de week dat Luyten zichzelf onpopulair had gemaakt als vermoede lekker van N-VA-mails?

‘Toeval niet, en toch vergis je je’, zegt Michael Freilich, hoofdredacteur van Joods actueel. ‘Er hebben wel meer mensen ons verweten dat we ons voor de kar van de N-VA laten spannen. Maar wij zijn journalisten, daar doen wij niet aan mee. Wij waren inderdaad al langer op de hoogte. Maar in december vorig jaar was Bas Luyten een nobody. Politiek was hij uitgeteld. Op het internet duiken er veel uitspraken van die strekking op, waarom zouden we de zijne aandacht geven? Afgelopen week echter kwam hij veel in de media. Hij kreeg een forum. Toen heb ik gezegd: dit is een gevaarlijk sujet, en de lezers moeten dat weten.’

“Ze moeten dat verhaal toen al gekend hebben. Is het toeval dat men nu pas publiceert?” Ik geef toe dat ik zelf verbaasd opkeek toen Michael Freilich zich plotseling begon te interesseren voor het Geval Bas Luyten. Dat was in november, toen Sam Van Rooy en Brabosh het bewuste verhaal uitbrachten, wel helemaal anders. Op dat ogenblik was Joods Actueel allerminst opgezet met die aanval op de N-VA.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Eén van de oorzaken was het feit dat schepen van de Stad Antwerpen Ludo Van Campenhout, de grote vriend van de locale Joods gemeenschap en ware vriend van Israël, zijn overstap had gemaakt naar de N-VA. Uiteraard volgde de halve Joodse sien Van Campenhout die in feite gewoon zijn postje voor de gemeenteraadsverkiezingen eind dit jaar wilde veilig stellen. En met de Open VLD (de liberalen) die zowat politiek uitgeteld is, zou zijn politieke carrière ten einde zijn. Het klassieke spel van politiek opportunisme waarbij niet de inhoud of het ideaal een rol spelen maar waar het enkel draait om de macht, invloed  en… om de centen is te doen.

Sam Van Rooy raakte intussen op Facebook in de clinch met Bas Luyten. In zijn artikel over die kwestie op Brabosh.com maakte Sam een slordigheid door over Bas Luyten te schrijven als zijnde nog steeds actief in de N-VA. Ik had er toen geen aandacht aan besteed en bracht het zonder meer uit zoals het geschreven werd. Zowel de N-VA top als Michael Freilich haastten zich om ‘die misser’ in het bewuste verhaal aan de kaak te stellen en de politieke plooien spreekwoordelijk weer glad te strijken. We hebben die fout toen wel onmiddellijk hersteld maar het was al te laat. Michael Freilich noemde ons in een email “loosers” nadat en omdat! we die correctie hadden aangebracht. Kritiek op de N-VA was toen niet opportuun voor Freilich.

Brabosh argumenteerde als volgt:

Bas Luyten is jarenlang de coming man geweest was van de rechtse Vlaams-nationalistische N-VA die tegenwoordig met 35 procent de grootste partij is van Vlaanderen. Hij was jarenlang topmedewerker van de N-VA, Algemeen Voorzitter van Jong N-VA, daarna achtereenvolgens ‘Erevoorzitter Jong N-VA’, ‘Persoonlijk medewerker Piet De Bruyn’, ‘Persoonlijk medewerker Kim Geybels’ en ‘Inhoudelijk medewerker Jan Peumans’ enz.. Na zijn eerdere uitspraken via Facebook haastte de top van de N-VA zich bliksemsnel om de plooien glad te strijken, distantieerde zich van deze uitspraken van hun oud-kaderlid en achtte het voldoende door te stellen dat Bas Luyten reeds lang uit de partij werd gezet.

Uiteraard gebeurde dat niét om zijn antisemitisme en Israëlbashen, dat was toen nooit het probleem geweest [!] maar wel omwille van een drugsaffaire toen hij met een N-VA senator Kim Geybels in Thaïland een amoureuze vakantie beleefde. De N-VA senator werd toen eveneens afgedankt. Hoe het mogelijk is dat zo iemand als Bas Luyten met zijn antisemitisch gedachtegoed het zover heeft kunnen schoppen binnen de N-VA om dan uiteindelijk om een totaal andere kwestie te worden ontslagen, zegt genoeg over het anti-Israëlgehalte van de N-VA.

Blijkbaar is ook bij Freilich – na eerst een flinke schop naar Brabosh te hebben gegeven – en nà mijn kritisch artikel over het anti-Israëlgehalte van de N-VA, toch wat beginnen te twijfelen of de overstap van zijn vriend Ludo Van Campenhout naar de anti-Israëlpartij de N-VA wel zo’n goed idee was en begon zich te mengen in het debat rondom Luyten en de N-VA.

Met dit artikel in De Standaard en zijn kandidatuur voor het CGKR komt Freilich zèlf onder vuur te liggen. Getuige een aanval op zijn belangrijkste redacteur Guido Joris deze week die beschuldigd werd van extreem-rechtse Vlaams Nationalistische banden te onderhouden:

Vandaag (25/1)  publiceerde Knack een rechtzetting en bood Walter Pauli zijn excuses aan aan een lid van onze redactie. In Knack van vorige week werd Guido Joris, redacteur binnenland bij Joods Actueel, omschreven als “een bekende figuur in de radicaal-Vlaamse beweging” waar hij “goede contacten onderhoudt”. Deze insinuaties raken natuurlijk kant noch wal. Waarschijnlijk speelde de achternaam Joris, de Knack-journalist parten. Want Marc Joris (geen familie) is lid van het Vlaams Belang. De redactie wenst tevens Flip Voets van de Raad voor Journalistiek te bedanken voor zijn bemiddeling om een rechtzetting te bekomen. [bron: Joods Actueel]

Freilich: 'Je pense donc je suis'

Niet bijster verstandig van Freilich om te verwijzen naar een naamsverwisseling met Guido Joris/Marc Joris. Want ook de bewuste Marc Joris was/is vriend aan huis bij de familie Freilich-Davidse. Marc Joris, was destijds als kaderlid van het Vlaams Blok (thans Vlaams Belang) redacteur van het Belgisch-Israëlitisch Weekblad, de directe voorloper van Joods Actueel van zijn grootvader Louis Davidse. Davidse oogstte daar destijds veel kritiek voor maar negeerde de zaak. Ook Freilich blijft dezelfde fouten maken door Tanguy Veys, Vlaams Volksvertegenwoordiger en kaderlid van het Vlaams Belang, te omarmen als vriend van de Joden en vriend van Israël. De druppel die bij mij persoonlijk de emmer deed overlopen waardoor ik definitief afhaakte van het politiek opportunisme van Joods Actueel.

Freilich lijkt zich in dit alles in een politiek wespennest gegooid te hebben waar hij beter was uit weggebleven. Politieke spelletjes zijn niks voor Freilich. Hij heeft daar gewoon de brains en kwalificaties niet voor en dreigt zich thans hopeloos te verstrikken. In zijn eeuwig opportunisme om steeds maar opnieuw achter eender welke politieker aan te hollen die aan zijn deur voorbij loopt en ontroerd ‘Ik hou van Joden‘ of ‘Ik hou van Israël‘ zegt, zonder vooraf de waarachtigheid van deze of gene na te checken, wordt hij telkens weer bedrogen. Zijn bekende mediageilheid – zowel in Joodse als niet-Joodse kringen noemen ze Frelich spottend “onze VRT-Jood” – dreigt hem nu de das om te doen.

Intussen is alle moeite om zich kandidaat te stellen voor niks geweest en lijken alle kansen om baas te worden van het CGKR verkeken. Het kernkabinet van de regering heeft namelijk dinsdagavond de omstreden CGKR directeur Jozef De Witte herbenoemd als directeur van het (CGKR). Zum Kotzen!

Aan Freilich zou ik willen zeggen: Politiek stinkt! Blijf weg van de politiek en van politiekers. Zij draaien hun kont naar iedereen die met de geldbeurs schudt. Ken uw geschiedenis omtrent de Jodenvervolging in België! Vandaag zijn zij uw vrienden, morgen zijn zij uw vervolgers!

Netanyahu: World Silent on Threats to Destroy Israel

door Gavriel Queenann [bron: Arutz-7]

Premier Benjamin Netanjahoe maakte gisteren tijdens een speciale plenaire vergadering nav de International Holocaust Remembrance Day , van de gelegenheid gebruik om naar de vele verklaringen te verwijzen die het voortbestaan van de staat Israël bedreigen.

“70 jaar na de Holocaust, blijft het in de wereld stil in het zicht van de Iraanse zelf verklaarde intentie om Israël van de kaart te vegen.”

“Een groot deel van de wereld zwijgt wanneer ze geconfronteerd worden met de oproepen van Hezbollah om Israël te vernietigen en negeert hun voortdurende moordende activiteiten. Velen zwijgen wanneer ze de oproepen van Hamas horen om de Joden te vermoorden waar ze zich ook maar bevinden. [..]

Dit zijn dagen wanneer de meeste regeringen in de wereld er het zwijgen toe doen wanneer ze de kreten horen van de Palestijnse moefti ‘s om de Joden te doden waar ze ook zijn. Waar blijft de veroordeling van de Moefti? Niet de Moefti uit het verleden maar van de Moefti van vandaag?

International Holocaust Remembrance Day zou de dag moeten zijn dat de wereld zich achter de woorden schaart ‘nooit meer’. Dit is de dag dat de wereld zich eensgezind zou moeten kanten tegen de massavernietigingswapens die in de handen vallen van duistere regimes, geleid door de Ayatollah en zijn regime in Iran. Ik doe de groeten aan de leiders van de leiders van Europa en prijs hen voor de belangrijke stap tot het nemen van sancties tegen Iran.“

Hij veroordeelde tevens de belangrijkste afnemers van de Iraanse olie die tot dusver geweigerd hebben om zich aan te sluiten bij de sancties tegen Iran en de export van Iraanse olie behoed hebben om in elkaar te stuiken. “Het is belangrijk dat andere landen rondom de wereld zich bij deze actie zullen aansluiten. Ik bedoel China, Japan, India en Zuid-Korea. Slechts een combinatie van verlammende sancties en met een geloofwaardige militaire dreiging op tafel, kunnen Iran dwingen om zijn kernprogramma opnieuw te herzien,” voegde hij eraan toe.

“Wij moeten ons afvragen of wij lessen uit de Holocaust hebben getrokken. Moeten wij deze doodsbedreiging ernstig nemen, of misschien in deze generatie van Joden dat wij het gevaar vóór ons niet zien? Wij kunnen onze hoofden niet in het zand steken. Het Iraanse regime roept openlijk op tot de vernietiging van Israël, plant de vernietiging van Israël en werkt dagelijks om Israël te vernietigen. De les leert dat de wereld in actie moet komen.”

Iran heeft verwezen naar Israël als een “één bom staat”.

Palestijnse Autoriteit en Hamas zijn één pot nat

door Raymond de Roon
bron: De Dagelijkse Standaard

De Palestijnse Autoriteit is minstens zo extremistisch als de terroristische groepering Hamas. Ter illustratie: Twee weken geleden zei de belangrijkste Palestijnse religieuze leider, moefti Muhammed Hussein, dat de moslims de Joden moeten verslaan, en citeerde deze hadith: ‘De Joden zullen zich achter rotsen of bomen verschuilen, maar die rotsen en bomen zullen roepen: o moslim er is een Jood achter mij, kom en dood hem.’ Tijdens de tweede intifada gebruikte de Palestijnse Autoriteit diezelfde hadith om via de staatszender de bevolking ervan te doordringen dat het een islamitische plicht is om Joden te vermoorden.

De moefti distantieerde zich aanvankelijk niet van zijn opmerking, maar voegde eraan toe dat het doel van de Islam is Joden te vermoorden. Nu Netanyahu hier wereldwijd aandacht voor vraagt, verschuilt hij zich achter de hadith.

Dat dit soort oproepen van belangrijke moefti’s niet ongevaarlijk zijn, blijkt uit een onderzoek van het Israel Project; maar liefst 73% van de Palestijnen staat achter deze hadith.

Abbas, leider van de Palestijnse Autoriteit, verklaarde op 23 oktober 2011 tegenover Dream2 TV dat hij de Joodse Staat nooit zal erkennen. Bovendien verheerlijkte hij terrorisme door zich te laten fotograferen met, in ruil voor Gilad Shalit vrijgelaten, terroristen die hij een landkaart van Palestina schonk die héél het land Israël beslaat.

Tevens beloofde de Palestijnse Autoriteit 5 miljoen dollar en huizen aan de vrijgelaten terroristen – met dank aan onze zuurverdiende Nederlandse belastingcenten!

Alles even op een rijtje: de geestelijk leider van de Palestijnse Autoriteit instrueert de bevolking dat het vermoorden van Joden een religieuze plicht is. De ‘gematigde’ Abbas zegt dat hij nooit een Joodse Staat zal erkennen. Vrijgelaten terroristen ontvangen geld, huizen en een kaart waarop Israël verdwenen blijkt. Dan is er slechts één conclusie mogelijk: namelijk dat de verschillen tussen de Palestijnse Autoriteit en Hamas puur cosmetisch zijn.

Raymond de Roon, buitenlandwoordvoerder Partij voor de Vrijheid (partij van Geert Wilders). Met dank aan Ronald voor de hint.

Marina Tskhomaria en Hugo aka Brabosh

°24 januari 1952 – 2012

Let ‘s party!

“Del Mar” door Nera & Felix

Café Del Mar Volume 13 (2006)

Gingrich: “Geen recht op terugkeer van Palestijnse ‘vluchtelingen’” en “de islamitische Sharia moet worden verboden”. In deze videoclip bevraagt de Amerikaanse islamitische journalist Ali Younes de Republikeinse presidentskandidaat Newt Gingrich omtrent zijn uitspraak “De Palestijnen zijn een uitgevonden volk“. Younes: “Wat stelt u voor wat er met hen moet gebeuren? Moeten zij Israëlische staatsburgers worden?” Gingrich antwoordde: “Indien de Hamas en de PLO het bestaansrecht van Israël erkennen en dat ook echt menen en dat ze jacht maken op de terroristen en de aanslagen doen stoppen, ben ik voorstander van vrede met de Palestijnen en voor een onafhankelijke Palestijnse staat.” Hij voegde eraan toe: “In november werden er elf raketten afgevuurd op Israël. Dat is geen vredesproces. Dat is oorlog.”

Republikeins Comité: West Bank hoort bij Israël
Gingrich verwerpt Palestijnse ‘vluchtelingen’

door Xander [bron Xander Nieuws]

Het Republikeinse Nationale Comité heeft vorige week een resolutie aangenomen waarin steun wordt uitgesproken voor ‘een verenigd Israël onder één wet voor alle mensen.’ Omdat tevens ontkend wordt dat Israël een bezettingsmacht is en bevestigd dat de joodse staat het recht op soevereiniteit over heel Israël heeft, wordt de resolutie door velen beschouwd als een afwijzing van een eventuele toekomstige Palestijnse staat in de Israëlische gebieden Judea en Samaria. Ook één van de meest uitgesproken pro-Israël Republikeinse presidentskandidaten, Newt Gingrich, liet zich opnieuw negatief uit over zowel de islam als de Palestijnen.

De resolutie van het Republikeinse Nationale Comité is weliswaar niet bindend, maar laat wel zien dat binnen de Republikeinse partij – en overigens ook onder sommige Democraten – de overtuiging groeit dat de compromisloze eisen die de Palestijnen stellen om weer met Israël over vrede te onderhandelen de oprichting van een Palestijnse staat uitsluiten, omdat zo’n staat een gevaar voor het voortbestaan van Israël zou betekenen.

Israël geen bezetter
‘Leden van dit comité steunen Israël in hun natuurlijke en door God gegeven recht op zelfbestuur en zelfverdediging van hun land, en erkennen dat Israël noch een aanvalsmacht noch een bezetter van andermans land is, en dat vrede in de regio alleen mogelijk is door een verenigd Israël onder één wet voor alle mensen,’ luidt de tekst van de volledige resolutie.

Binnen de Republikeinse partij zelf probeert men de resolutie van het Nationale Comité af te zwakken. Desondanks riep het comité de staten op om wettelijk vast te leggen dat Israël het recht heeft op soevereiniteit over heel zijn grondgebied. Vorig jaar was South Carolina, waar Gingrich de voorverkiezingen heeft gewonnen, de eerste Amerikaanse staat die verklaarde dat het hele land Israël -inclusief Judea en Samaria- tot de joodse staat behoort.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Palestijnse raketten zijn oorlog
Gingrich, die recent internationale ophef veroorzaakte doordat hij stelde dat de Palestijnen ‘een verzonnen volk’ zijn, liet zich opnieuw negatief uit over Israëls aartsvijanden. Tijdens een voor de verkiezingen in South Carolina gehouden persconferentie vroeg moslimjournalist Ali Younes aan Gingrich of de Palestijnen dan maar burgers van Israël moeten worden. ‘Als Hamas en de PLO Israëls bestaansrecht erkennen en dat menen, en als ze terroristen en bomaanslagen stoppen, dan ben ik voor vrede met de Palestijnen en een onafhankelijke Palestijnse staat. Maar nog in november werden er 11 raketten op Israël afgevuurd. Dat is geen vredesproces, dat is oorlog.’

Geen recht op terugkeer
Ook verwierp Gingrich het door de Palestijnen geëiste ‘recht op terugkeer’ van miljoenen nakomelingen van in 1947 en 1948 uit Israël weggetrokken Arabieren. ‘Er bestaat geen natuurlijk recht op terugkeer. Oost Duitsers hebben ook geen recht op terugkeer naar Polen, Grieken hebben geen recht op terugkeer naar Turkije, en Polen en hebben geen recht op terugkeer naar Rusland.’ Arabische analisten wezen erop dat dit betekent dat ook de joden geen recht op terugkeer naar hun Bijbelse land zouden moeten hebben, maar vergaten daarbij dat Gingrich met zijn uitspraken wees op de politieke realiteit waarin Israël drie Arabische uitroeiingsoorlogen heeft overleefd en gewonnen, en de Arabieren desondanks nog steeds massaal weigeren Israël te erkennen.

Verbod op Sharia
Tijdens de persconferentie vroeg Younes aan Gingrich -die door analisten algemeen wordt gezien als de presidentskandidaat met de meeste feiten- en dossierkennis- of hij een islamitische presidentskandidaat zou steunen. ‘Een echt modern iemand die Allah aanbidt zou geen bedreiging zijn,’ antwoordde Gingrich. ‘Maar iemand die behoort tot ieder soort geloof in de Sharia en in wat voor poging dan ook om dit aan de rest van ons op te leggen, zou een dodelijke bedreiging zijn. Daarom ben ik volkomen tegen het gebruik van de Sharia in rechtbanken in de VS en ben ik voorstander van een federale wet die dit voorkomt en stelt dat de Sharia niet gebruikt mag worden.’

De Council on American Islamic Relations (CAIR) -een organisatie waarvan bewezen is dat deze geld inzamelt voor de Palestijnse terreurbeweging Hamas en die de grootste en machtigste islamitische lobbygroep in Amerika is- noemde Gingrich daarom ‘één van Amerika’s ergste promotors van anti-moslim sentimenten.’

Nokia ringtone during concert of classical music

Deze videoclip scoort al maanden hoge ogen op YouTube [hits tot 25.01: 2.156.530]. Plaats van het gebeuren: de Joods-Orthodoxe synagoge van Preslov in Slovakije. Violist Lukáš Kmiť geeft een concert weg en opeens gebeurt het meest voorspelbare en meest vervelende: het overbekende deuntje van een Nokia gsm klinkt door de synagoge en onderbreekt het vioolspel van de solist.

Kijk en luister [op 0'36"] naar de briljante reactie van de violist.

Met dank aan Elder of Ziyon voor de hint.

Hoofddoek is symbool van een vernietigde wereld

door Afshin Ellian
bron: Elsevier.nl

Ze staan op ons dressoir geduldig naast elkaar. Foto’s die een paar decennia geleden in het Midden-Oosten zijn genomen. Op de kleurenfoto zien we een paar vrolijke meiden met wapperende haren in een park in het centrum van Kabul. Je zou ze kunnen verwarren met Britse scholieren.

Op een andere foto zien we een slanke vrouw met een bloemetjesjurk. Het is een zwart-witfoto. Ze doet me denken aan de tweede helft van de jaren zestig in Amerika. Op de foto staat mijn zus - niet in Amerika, maar in Iran.

Gezelligheid
Zij was en is een buitengewoon aardige zus. Haar man was een whiskydrinker. Ze waren voornamelijk bezig met gezelligheid en reizen. Maar een moskee bezoeken? Nee, dat heb ik ze nooit zien doen.

Haar hoofddoek heb ik in deze periode weleens gezien. En ze had een chador. Een zwarte, voor een eventuele begrafenis.

Maar wat gebeurde met haar en met miljoenen andere seculiere vrouwen, het grootste deel van de vrouwen in Perzië? Zij heeft nu een hoofddoek en chadors in alle vormen en maten. Zelfs als zij hier in Europa is, draagt zij een hoofddoek. Zij verricht salaat, het islamitische gebed en is erg bijgelovig geworden. Maar ze is geen fundamentalist, ze heeft niets met het islamitische regime. Eigenlijk verwerpt zij dit regime.

Videoclip: Iran vóór 1979

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Omgetoverd
Hoe is het dan mogelijk dat een normale, seculiere, rationele moslima is omgetoverd tot een bijgelovige, islamitische vrouw?

In de afgelopen drie decennia heeft het islamitische regime van Iran zich ingezet voor de reïslamisering van alle moslims. Er zijn instituten opgericht voor propaganda en opvoeding van burgers.

De oorlog tussen Iran en Irak hielp indertijd bij de reïslamisering van de samenleving: de macht van een geestelijke begint bij de dood. Elke week moesten overal in Iran vele doden worden begraven. Slachtoffers van de oorlog.

Theater
Bij elke begrafenis organiseerden ayatollahs het gebruikelijke religieuze theater: het theater van angst voor de dood en enthousiasme voor Allah.

Geestelijken, van welke religie dan ook, zijn meesters van de dood. Zij menen immers toegang te hebben tot het geheim van de dood en daarvan maken ze gebruik. Zo kunnen ze het volk bang maken voor het Akherat, het hiernamaals. In het geval van de islam is dat niet zo moeilijk, want de Koran barst van bedreigingen aan het adres van zondaars.

Scholen
Ook zijn in alle Iraanse wijken en op scholen reïslamiseringsprogramma’s gelanceerd. Salaat werd overal verplicht: in scholen, fabrieken, legerkazernes, politiebureaus etcetera. Ook zijn verenigingen opgericht die de islamitische propaganda de huizen van burgers in moesten brengen.

De politieke islam kenmerkt zich door de reïslamisering van de samenleving. En dit geldt niet alleen voor het sjiitische Iran. Ook de jihadisten in Afghanistan hebben daar een bijna onomkeerbaar reïslamiseringsproces op gang gebracht. Gewone moslims moeten de islam ineens opnieuw bestuderen om een ‘goede moslim’ te worden.

Joden
In de ogen van de islamisten zijn de moslims besmet door de propaganda van joden, christenen en ongelovigen, en daarom moeten ze opnieuw moslim worden - een échte moslim.

Voor vrouwen betekent dit het in acht nemen van de regels van hijab. De religieuze terreur wordt langzamerhand geïnternaliseerd, waardoor sommige vrouwen zich thuis beginnen te voelen in hun nieuwe uniform: hoofddoek, burqa, sluier, chador etcetera.

En natuurlijk zal talloze keren de hadith van profeet Mohammed worden naverteld, waarin hij zegt dat de meeste bewoners van de hel vrouwen zijn. Zo krijg je vrouwen aan de hijab.

Dode wereld
In Afghanistan is geen Afghaanse vrouw te vinden zonder hoofddoek. Kunt u zich voorstellen dat de foto’s op mijn dressoir naar een dode wereld verwijzen? Ik word er verdrietig van en daarom verzet ik me tegen de verplichte hijab.

Tegelijkertijd weet ik dat deze horror is bedacht om vrouwen te onderdrukken. Onderdrukking is succesvol zodra vrouwen erin geloven. De hoofddoek is daarom voor mij en voor velen het symbool van een door islamisten vernietigde wereld: een proces waarbij mensen worden gedwongen om anders te geloven.

Moskee
Tot slot: ik heb geen moeite met het dragen van een hoofddoek in een moskee. Maar de hijab is niet uitsluitend bedacht voor betreding van een moskee. Altijd en overal moet de hijab in acht worden genomen. Dit heeft het karakter van een hoofddoek veranderd.

De vergelijking tussen een hoofddoek en een keppeltje gaat daarom mank. Dat er ooit een wereld zou ontstaan waarin religieuze moslims zelf de hijab in acht nemen en tegelijkertijd aanvaarden dat er een meerderheid zonder hijab bestaat, daarvan droom ik nog steeds.

Post scriptum
Naar aanleiding van mijn blog (afgelopen vrijdag) over de hoofddoek, kreeg ik een mail van een verontwaardigde moslim:

“Ik kwam tot de conclusie dat u een rasechte zionist bent van Joodse afkomst die zich verbergt achter een Iraanse nationaliteit, om moslims 
tot aan het racistische aspect toe, aan te vallen met uw subjectieve 
opinies.”

Ben ik van Joodse afkomst omdat ik een aantal aspecten van de islam bekritiseer? Zijn Salman Rushdie, Ayaan Hirsi Ali, Irshad Manji, Ibn Warraq en anderen van Joodse afkomst?

De verontwaardigde moslim denkt dat alleen de Joden kritiek op de islam kunnen hebben. De verontwaardigde moslim ziet de eeuwige Jood als de eeuwige vijand. Tot teleurstelling van de verontwaardigde moslim moet ik hier melden dat de meeste Joden die ik ken, geen enkel probleem hebben met de islamitische traditie, omdat de islam op een aanzienlijk aantal punten een lichte versie van het Jodendom is, voor ongeletterden.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Iedereen herinnert zich nog de verschrikkelijke beelden van de overstromingen in Japan die complete dorpen van de aardbodem wegvaagde. Net zoals tijdens de aardbeving in Haïti zond ook deze keer het IDF een reddingsteam naar Japan.

Lees op deze blog:

• Israël zet veldhospitaal neer in Japan [in beeld]
  http://brabosh.com/2011/03/30/pqpct-abu/

• Israël zendt reddingsteam naar door aardbeving getroffen Japan
  http://brabosh.com/2011/03/12/pqpct-amm-2/

Commentaar van Elder of Ziyon in Here’s some “quake-washing”:

Er bestaan werkelijk lieden van wie het bloed kookt wanneer zij foto’s en verhalen zoals dit lezen. Zij zouden verkiezen dat Israël nooit om het even wat bewonderenswaardigs doet omdat volgens hen, de demonisering van de Joodse staat hun enige raison d’etre [bestaansreden] is, en dit materiaal maakt het voor hen des te moeilijker om hun werk ‘goed’ te doen.

Of anders gezegd, er zijn dus werkelijk mensen hierbuiten die liefst zouden willen dat er een paar Japanners meer zouden zijn omgekomen, eerder dan dat hun levens zouden gered worden door Israël. Zij zouden dat wel niet expliciet goedkeuren, maar het is een eerlijke gok dat iedereen die ooit de term “XXX-washing” op een geringschattende wijze naar Israël gebruikt, diep vanbinnen, eerder zou verkiezen dat slachtoffers van rampen sterven dan te moeten omgaan met een Israël dat hun levens redt.

Israel’s water apartheid?

Lasterlijke Europese beschuldigingen
zetten het reële bestaan van de Staat Israël op het spel

door Giulio Meotti [bron: Ynet]

Het Comité voor Buitenlandse Zaken van het Franse parlement publiceerde op 13 december 2011 een ongehoord rapport waarin Israël wordt beschuldigd van het toepassen van “apartheid” in zijn waterverdeling in Judea en Samaria. Het rapport zegt dat het water “een wapen dat de nieuwe apartheid dient” is geworden.

Het Franse rapport, opgemaakt door het socialistische parlementslid Jean Glavany, die in het verleden kabinetssecretaris was van president François Mitterrand, is een zoveelste stevig bloedsprookje tegen de Joden, omdat het de valse vergelijking maakt tussen Palestijnen en de zwarten van Zuid-Afrika, die verplicht waren om aparte en verwaarloosde waterbronnen te gebruiken.

Gevestigd aan de rand van een woestijn, is Israël, dat nu een “grootmacht in watertechnologie” is, geheel afhankelijk van de waterhoudende lagen [Mountain Aquifer] die zich uitstrekken onder de hellingen van de Carmelberg tot aan Beersjeba en van de bergkammen in Judea en Samaria tot aan de kustvlakte. Dit is in principe het reservoir drinkwater, niet bestemd voor de ‘kolonisten’, maar voor de inwoners van Tel Aviv, Haifa, Jeruzalem en Beersjeba.

De rechten van Israël op de Mountain Aquifer zijn gebaseerd op historisch gebruik. Het water van de waterhoudende laag, afkomstig van regenval over oppervlakten in de gebieden, werd gebruikt door Joodse pioniers die zich hier vestigden ten tijde van Turks-Ottomaanse regime en later onder het Britse Mandaat.

Toen Jordanië alle gebieden tussen 1948 en 1967 bezette, was ongeveer 80% van de Arabische bevolking in Judea en Samaria niet verbonden met een waternetwerk. Israël voorzag toen bijna alle Arabische gemeenschappen in Judea en Samaria van waterleidingen, waardoor het aantal huizen met leidingwater met 90 procent toenam. De totale watervoorziening verdubbelde van 64 miljoen kubieke meters per jaar naar 120 miljoen als gevolg van een betere toegang tot water.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>

Gevaarlijker dan raketten
Alhoewel de waterquota wederzijds volgens de Oslo Akkoorden werden geregeld, beweren de Palestijnen nu dat zij “al het water bezitten dat op de heuvels valt”. Het Israëlische argument dat het water zich in hoofdzaak aan haar zijde van de Groene Lijn bevindt maakt geen indruk op de Arabieren, noch dat het hen wat kan schelen dat Israël totaal afhankelijk is van dat water.

Gesteund door Europese landen, beschouwen de Arabieren dit als “een diefstal“ van Arabisch water, en gaan zelfs zover om compensatie voor dit water te eisen dat sinds 1948 wordt opgepompt.

Het land dat G’d aan de Joden beloofde kan misschien met melk en honing zijn bevloeid, maar het heeft geen water. Dat is waarom de Palestijnse controle van de waterbronnen gevaarlijker zou zijn dan de Katyusha raketten die over de noordelijke grens worden afgevuurd, als zelfs de kustbewoners in het zuiden afhankelijk zouden worden van de welwillendheid van de Arabische autocratie in de hooglanden.

Dit is geen dag des oordeels scenario. Het is een feitelijke uitvoerbare eventualiteit, één die zich makkelijk kan materialiseren. Afgelopen Arabische pogingen om Israël van water te beroven, was de oorzaak van conflicten aan de Israëlisch-Syrische grens. Hoewel de pleiters voor terugtrekking [uit Judea & Samaria en elders] lang geprobeerd hebben om de belangrijkheid van deze kwestie te minimaliseren, houdt de belangrijkste waterhoudende laag van Israël geen rekening met de Groene Lijn.

Kan Israël zich dergelijk verlies permitteren? Duidelijk niet. Of Israël behoudt als enige de controle en deelt het water met de Arabieren, of anders komt de overleving van Israël ernstig in gevaar.

De Franse laster bevat ook een meer groezelige boodschap. Tijdens de Zwarte Dood [de pestpandemie] in Europa, werden de Joden beschuldigd van het vergiftigen van de waterbronnen en het verspreiden van de ziekte onder de Christenen. De valselijke beschuldiging werd door de Islamitische wereld in 1840 overgenomen, gevolgd door een reeks brutale pogroms in Syrië. Op dat ogenblik speelde het Franse consulaat in Damascus een centrale rol in de bloedlaster. Nu verspreidt Parijs de mythe van de “Israëlische water Apartheid”. Wat is het doel daarvan? De Joden droogleggen, opnieuw.

De Jordaanrivier is op sterven na dood… Volgens zeer pessimistische voorspellingen – tenzij er een ernstige noodingreep gebeurt – zal de rivier de Jordaan, die ontspringt in Kinneret en afdaalt via de Dode Zee, aan het einde van volgend jaar zijn opgedroogd. Volgens een NGO die testen heeft uitgevoerd om de hoeveelheid water te bepalen die nodig is om de rivier te herstellen, zullen de vier landen waar de Jordaan doorheen stroomt – Israël, Syrië en Jordanië en de gebieden onder bestuur van de Palestijnse Autoriteit – die samen voor bijna 98 % afhankelijk zijn van het doorstromend rivierwater voor hun consumptie van stromend water – moeten worden betrokken bij het reddingsplan van de rivier. [bron Brabosh: Ecologisch en milieu-drama in Israël: de rivier de Jordaan droogt op]

Giulio Meotti is een journalist die schrijft voor het Italiaanse Il Foglio en de auteur van het boek “A New Shoah: The Untold Story of Israel’s Victims of Terrorism”. Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Witness: Jerusalem SOS

bron Al Jazeera

Een mooie documentaire film over Joodse en Arabische paramedici op… Al Jazeera! Het verhaal van Hezi en Fadi die op het terrein samenwerken aan een betere wereld.

Al Jazeera: “Tussen 1948 en 1967 scheidde een grens de Arabieren die in Oost-Jeruzalem leven van de Joden die in de rest van de stad leven. Vandaag leeft een groot deel van de Arabische bevolking in het oostelijke deel van de stad, terwijl de meerderheid van zijn Joodse bevolking in het westen leeft. Hoewel zij vrij zijn om dit te doen, bewegen slechts weinig ingezetenen zich tussen de Arabische en Joodse gebieden van de stad. In de meningen van de meesten, bestaat de grens die Joden en Arabieren 40 jaar geleden scheidde nog altijd. ‘Witness’ [Al Jazeera] volgt Joodse en Arabische vrijwilligers paramedici die verkiezen om deze grenzen te overschrijden.

Hezi, een Chassidische Jood, werkt al meer dan 15 jaar voor United Hatzalah, een eerste hulpdienst die door orthodoxe Joden in Jeruzalem wordt geleid. In 2010, begon de organisatie Arabische paramedici aan te trekken en Fadi sloot zich aan om eerste hulpdienst te verzekeren in de Arabische buurten van Jeruzalem. In Jerusalem S.O.S. volgen wij Fadi en Hezi die heel Jeruzalem doorkruisen, om eerste hulp te verstrekken op alle uren van de dag aan alle inwoners van de stad, zonder onderscheid van religie of etnische origine.”

Wanneer we in nood verkeren zijn we allemaal gelijk. Opgelucht en bijzonder dankbaar als er iemand is om ons te helpen, ongeacht wie we zijn en vanwaar of van wie de hulp komt en die kan soms vanuit een heel onverwachte hoek komen. Geef de vrede een kans. [bron]

Met dank aan Elder of Ziyon voor de hint.

Let’s reframe the Israel debate

bron: Point of No Return
vertaling: Vederso [bron E.J. Bron]

Het lijkt erop dat elke Jood een gewone infanterist geworden is in de oorlog tegen de delegitimering van het bestaansrecht van Israël. Maar brengen we wel de juiste boodschap? Lyn Julius stelt in de Jeruzalem Post dat Joodse vluchtelingen een centrale rol spelen in het herkaderen van het Israël-debat:

Volgens het Reut Institute ligt Israël´s legitimiteit in de politiek, de academische wereld, de vakbonden, de media en de kerken onder vuur. Er is een verontrustend verschil tussen de uitstekende relaties van Israël met z’n Europese bondgenoten op regeringsniveau en de publieke opinie, die aan de basis in toenemende mate van Israël vervreemd is geraakt. De pleitbezorgers van Israël worden niet moe te herhalen hoezeer Israël vrede wil en welke zegen dit kleine land voor de wereld zou kunnen zijn op het gebied van technologie, wetenschap, landbouw, ecologie en de integratie van migranten – als de media maar zouden ophouden zich vooral te richten op het slechte nieuws uit Israël, het onder de microscoop te leggen op zoek naar mogelijke smetten en onvolkomenheden.

Maar brengen wij wel de juiste boodschap voor het voetlicht? De discussie met progressief links, dat de meningsvorming in het Westen domineert, zal moeten worden gewonnen, maar kan ook worden verloren.

We moeten de onjuiste opvatting ontmaskeren zoals die bij links gangbaar is, dat Israël een voorpost van westers kolonialisme en imperialisme is. In de regio woonden al Joden 1000 jaar vóór de islamitische verovering, met een ononderbroken aanwezigheid, niet alleen in Palestina, maar in de gehele “Arabische” wereld. De Arabische invasie veranderde de autochtone Joden en christenen in minderheden in hun eigen land. Zij bekeerde hen tot de Islam, eigende zich hun heiligdommen toe en wiste hun geschiedenis uit. Joden “die Arabisch land stelen”, is een beledigende omkering van de werkelijkheid. In 10 Arabische landen werden Joden hun rechten ontnomen en in de meeste gevallen werden ze beroofd van hun eigendom.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

De begrippen die we gebruiken, ondermijnen Joodse rechten op ons voorouderlijk thuisland. “Nederzettingen” en “West Bank” versterken het gevoel dat het land altijd al Arabisch is geweest en schildert Israël af als koloniale bedriegers. En toch hadden Joden, tot hun etnische verdrijving in 1948, altijd buiten de “Groene Lijn” gewoond. En ook moet (nadrukkelijk) worden gezegd dat door te spreken over “Judea en Samaria” en over “Israëlische gemeenschappen”, dit geen opmaat is voor een Israëlische terugtrekking als onderdeel van een vredesakkoord.

We moeten voor de discussie een vitale context herstellen: het conflict speelt zich niet af tussen een Israëlische Goliath en een Palestijnse David. Dit plaatst namelijk 6 miljoen Israëli’s tegenover 300 miljoen Arabieren. In termen van waarden is het een strijd tussen het pluralistische, democratische Israël en de Jihadisten van de islam. De Palestijnen zijn echter geen onafhankelijke spelers in het conflict. Economisch worden ze overeind gehouden door internationale hulp; strategisch vertegenwoordigen ze een Pan-Arabisch en in toenemende mate een panislamistische doelstelling; politiek worden ze gecontroleerd door externe, regionale krachten.

We moeten er de nadruk op leggen dat de helft van de Israëlische Joden de regio nooit heeft verlaten. Ze werden losgescheurd van de Arabische en moslimlanden en verdreven naar een klein stukje land aan de Middellandse Zee. Als deze Joden nu volledige en vrije Israëlische (staats)burgers zijn, dan is dat vooral omdat Israël hen een onvoorwaardelijke toevlucht bood voor het voortdurende Arabische en islamitische antisemitisme.

Dit antisemitisme neemt enerzijds de vorm aan van oeroude, religieuze minachting voor “dhimmi”-Joden, anderzijds is het een moderne, door de Nazi’s geïnspireerde, genocidale Jodenhaat. Het voorgaande is de reden voor een diep religieus en cultureel verzet tegen het idee van een joodse staat. Dit verdreef bijna een miljoen Joden uit Arabische staten en geeft nog steeds richting aan het conflict met Israël. Het geweld en mishandelingen tegen deze Joden vormen nog steeds een onopgeloste mensenrechtenkwestie.

Er valt nog een rekening te vereffenen tussen Israël en die Arabische staten, die hun Joden hebben verdreven. Iedere keer zou Israël een oplossing moeten eisen voor het onrecht dat die joodse vluchtelingen werd aangedaan. Palestijnse verliezen en eventuele territoriale aanpassingen van de kant van Israël, zouden in de toekomst bleekjes kunnen uitvallen, vergeleken met de onteigende landerijen en activa van Joden die verbeurd verklaard werden in Arabische landen.

Vluchtelingen zijn het meest belangrijke onderwerp op de agenda van het Midden-Oosten. Over grenzen kan men het eens worden en Jeruzalem zou kunnen worden verdeeld, maar de Palestijnen zijn keihard in hun eis betreffende hun “recht op terugkeer.” Alleen als men ze bewust maakt van het lijden en het verlies van een groter aantal (joodse) vluchtelingen, kunnen we hopen de impasse te doorbreken.

Men hoeft alleen maar getuige te zijn van het treurige lot van vervolgde en ontheemde, niet-islamitische en niet-Arabische volkeren om te begrijpen dat de zogenaamde “Arabische wereld” geen ruimte laat aan ontelbare etnische groepen en religies. Ze hebben allemaal geleden in totalitaire autocratieën, zowel nationalistische als islamitische. Helaas voorspelt de ”Arabische Lente” nog meer repressie. Er zijn twee keer zoveel Kopten als Palestijnen, maar waar blijft het protest van links tegen de schendingen van de mensenrechten? Er zijn drie keer zoveel Koerden als Palestijnen, maar waar zijn de oproepen voor hun culturele en politieke rechten? Als één van de soevereine minderheden in het Midden-Oosten, moet Israël opkomen voor andere minderheden. Als één van de weinige democratische landen, moet het zich verbinden met de seculiere libertijnen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika.

We moeten westerse libertijnen ervan overtuigen om het recht op zelfbeschikking van een klein inheems volk te zien als een progressieve zaak. Verwerping van Israël is geworteld in een religieus en cultureel beeld van “dhimmi”-Joden en christenen als inferieur en gedwongen hun rechten af te staan aan een islamitische opperheer. Dat een niet-moslim volk zichzelf bestuurt, is voor Arabische moslims nog steeds een gruwel. Door het ondersteunen van de Palestijnse campagne tegen Israël – verborgen in het gepraat over mensenrechten – zijn het de onwetende, westerse libertijnen, die het herstel van de Arabische en islamitische heerschappij over een “dhimmi”-volk mogelijk maken.

Israël staat voor de nationale bevrijding van de Joden. één van de oudste inheemse volkeren van het Midden-Oosten. Als we de harten en de geesten willen winnen, moeten we het debat herkaderen of de context herbenoemen.

Gedenkplaat Mala Zimetbaum in de Marinisstraat 7 te Borgerhout (Antwerpen). Mala Zimetbaum, een Antwerpse Jodin van Poolse herkomst, werd in juli 1942 gearresteerd en in september dat jaar naar Auschwitz-Birkenau gedeporteerd. Tijdens haar gevangenschap ontpopte ze zich als een bijzonder heldhaftige vrouw, die waar ze kon medegevangenen hielp en velen gered heeft van een wisse gang naar de gaskamers. In juni 1944 ontsnapte ze uit Auschwitz, samen met haar geliefde, de Poolse politieke gevangene Edek Galinski. Ze werden na een paar weken teruggegrepen. Folteringen konden hen niet breken, de beulen kwamen de namen van gevangenen die bij de ontsnapping geholpen hadden niet te weten. Edek en Mala werden terechtgesteld. Om een voorbeeld te stellen, in de hoop het toenemend aantal vluchtpogingen in te dijken, moest hiervoor het voltallig kamp aantreden. Talloze gevangenen werden aldus tot getuige gemaakt van Mala’s einde, dat door haar ongebroken wil en openlijk verzet, ook tijdens de executie, de les die de beulen wilden inprenten omkeerde in haar tegendeel. [bron]

De vergissing van Bernard Lazare:
van Auschwitz naar het ‘zachte antisemitisme’

door André Gantman
bron: Het Gespleten Geweten

In 1894 verschijnt het boek “L’antisémitisme, son histoire et ses causes” (uitg. L. Chaillet) van de Joodse publicist Bernard Lazare (1865-1901). In hoofdstuk 15 ‘Les destinées de l’ antisémitisme’ schrijft hij:

“De toutes façons [l'antisémitisme] me paraît destiné à périr ( … ) parce que Ie juif se transforme, parce que les conditions religieuses, politiques, sociales et économiques changent, mais il périra surtout parce qu’ il est une des manifestations persistantes et dernières du vieil esprit de réaction et d’ étroit conservatisme qui essaie vainement d’arrêter l’ évolution révolutionnaire“.

André Gantman

De maatschappij waarin Bernard Lazare leefde is als gevolg van democratisering, oorlogen, burgeroorlogen en revoluties verdwenen. Maar de voorspelling dat dan ook het antisemitisme zou verdwijnen, is niet uitgekomen.

Wel integendeel. De 20ste eeuw schrijft de tot op heden donkerste bladzijde van het antisemitisme, maar ook van de mensheid in haar geheel. In Auschwitz worden nummers in voorarmen getatoeëerd. Die nummers zijn ook diep en blijvend in de Joodse ziel gekerfd. Hiervoor geldt zonder enig voorbehoud: ‘Niet vergeven, niet vergeten’.

Niet vergeven, niet vergeten: de deportaties in beestenwagons, de slachting bij aankomst van vrouwen, kinderen en mannen die voor dwangarbeid niet geschikt waren, de folteringen, de selectie als proefkonijnen in SS-laboratoria, de crematoria. Niet vergeven, niet vergeten.

Bij zijn aankomst in Auschwitz – een ontmenselijkt niemandsland – krijgt mijn grootvader het nummer 66220 in zijn lichaam getatoeëerd, zo blijkt uit de door de SS bijgehouden documenten. Op die dag, met dat nummer in zijn lichaam ingekerfd, werd hem zijn mens-zijn ontzegd. Hij is in Auschwitz overleden. Maar voor mij leeft hij voort, en leeft hij voort als mens. Omdat ik hem niet vergeet. En zo delen velen met mij dat collectieve bewustzijn voor hun grootouders, ouders, broers en zusters.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Niet vergeven, niet vergeten. Geen amnestie
Hilde barones Kieboom, voorzitter van Sant’Egidio, pleit er nochtans voor in de zomer van 2010. De Senaat neemt een wetsvoorstel hierover in overweging in mei 2011. Joods protest tegen amnestie wordt afgedaan als achterhaald. De media besteden er bitter weinig aandacht aan.

Marc Reynebeau, redacteur bij De Standaard schrijft onder de titel ‘De pijn van het verleden’ (De Standaard, 17 mei 2011) :

“Ondanks alle emotionele reacties vooral in Franstalig België en bij Joodse organisaties, besteedden de Vlaamse media¬ er amper aandacht aan … Het contrast was groot met wat zich een week eerder afspeelde met de vrijlating van Michelle Martin. Toen toonden de media zich unisono verbijsterd uit respect voor de slachtoffers van Dutroux. Dat met de amnestiekwestie de slachtoffers van de Holocaust en hun gevoelens in Vlaanderen veel minder deernis of eerbied opriepen, kwam alvast bijJoodse organisaties hard aan. Niet dat alle collaborateurs van toen persoonlijkjoden hebben vermoord maar ze leverden wel hand- en spandiensten aan de nazi’s die dat moorden tot een staatszaak hadden gemaakt”.

In een opiniestuk ‘Wat we van Mandela kunnen leren’ (De Morgen, 17 mei 2011) stelt de liberale minister van staat Patrick Dewael, kleinzoon van minister Arthur Vanderpoorten die naar Bergen Belsen werd gedeporteerd en daar omkwam, dat na zesenzestig jaar ‘vergeving, verzoening en wederzijds begrip dus op hun plaats zijn’. Hij verwijst naar Mandela, die volgens deze principes heeft gehandeld om een nieuw land op te bouwen.

Verzoenen? Met wie zou ik mij moeten verzoenen? De vraag is natuurlijk theoretisch geworden, na zovele jaren. Maar zelfs dan: hoe kan ik mijn hand uitsteken naar iemand die aan de uitroeiing van de Joden meegewerkt heeft? Hoe kan ik voor zo iemand begrip opbrengen? Hoe kan ik zo iemand de dood van mijn grootvader vergeven?

Op 12 december 2010 organiseert het Forum van Joodse Organisaties in Antwerpen een ‘Internationale Hulde aan de Redders van de Tweede Wereldoorlog’. Bij die gelegenheid zegt prof. dr. emer. Julien baron Klener, voorzitter van het Israëlitisch Consistorie in een aangrijpende toespraak:

“Mag ik ( … ) erop wijzen dat er kwetsuren zijn die nimmer volledig helen. Moet men dan werkelijk het misprijzen voor de mens dat aan de grondslag van de nazi-misdaden lag voortaan schouderophalend of het uit wetsuggesties wegbranden? ( … ) Mag men niet vertellen hoe de judeocide en haar naweeën zo diep zitten dat men de vlagen van naleed, woede en verbittering nooit kwijtgeraakt? Kan men ooit vergeten, en dat zonder geëtaleerd victimisme, hoe het lijden van de slachtoffers niet echt kan en zal worden gevat. ( … ) één verplichting die zich aan ons opdringt, in lengte van dagen onvermoeibaar, tot in den treure, erop te wijzen hoe ‘the radical evil’, het raderwerk van onverschilligheid, lafheid en intolerantie naar de crematoria kan leiden … “

Niet vergeten. Lessen trekken uit het verleden
Daarom worden zowat overal in de westerse wereld herdenkingsmonumenten opgericht en Holocaustmusea gebouwd. In die context van ‘herinneringsplicht’ roepen de Verenigde Naties 27 januari uit tot Internationale Herdenkingsdag voor de Holocaust.

Op 7 december 2011 verscheen Het gespleten geweten van André Gantman, oud-schepen van de stad Antwerpen en auteur. Volgens Gantman zijn er in de wereld en ook in onze stad [Antwerpen], duidelijk tekenen van een hernieuwd antisemitisme.

In zijn recentste boek ‘Het gespleten geweten‘, brengt hij die anti-joodse gevoelens in beeld en rekent er meteen ongenadig mee af.

Lees en bekijk hier een interview dat de auteur met ATV had naar aanleiding van het verschijnen van zijn boek.

Sam Van Rooy heeft het intussen ook gelezen en schreef er een recensie over, verschenen in de recente editie van Joods Actueel.

André Gantman: Het gespleten geweten. Anti-antisemitisch pamflet. Uitgeverij Pelckmans, 122 blz., €13,SO, isbn 978 90 2896 494 5

Raoul Wallenberg – Sweden’s Not-So-Favourite Son

door Susanne Berger [bron: The Local]

De Zweedse regering heeft aangekondigd dat het 2012 als officieel “Raoul Wallenberg Jaar” zal aanwijzen en de eer is meer dan verdiend. Geplande gebeurtenissen zullen de opmerkelijke moed die de Zweedse zakenman vertoonde, benadrukken toen hij in juli 1944, op éénendertigjarige leeftijd, een diplomatieke benoeming aanvaarde om naar Boedapest in Hongarije te reizen om de confrontatie aan te gaan met de wrede doodsmachinerie van de Nazi’s.

Tegen de tijd dat Wallenberg daar arriveerde waren reeds een vijfhonderdduizend Joden afkomstig van het Hongaarse platteland door de Nazi-machinerie verzwolgen en de rest van zo’n tweehonderdduizend Joden die in de hoofdstad waren achtergebleven stond hetzelfde lot te wachten. Gedreven door de gestage energie van de jonge Zweed, slaagde hij erin om via een uitgebreid netwerk van diplomatieke collega’s en andere helpers om duizenden Joden van Boedapest te redden.

Reeds tegen het einde van de oorlog had de reputatie van Wallenberg haar legendarische status bereikt. Echter, in januari 1945 werd de redder zelf een slachtoffer toen hij als gevangene in de Goelagkampen van Stalin verdween. Grotendeels aan zijn lot overgelaten door zijn geboorteland, leidde het beschamende gebrek aan inspanningen om hem te helpen, in 2001 tot een publieke verontschuldiging aan de familie van Wallenberg door de toenmalige Zweedse premier Göran Persson.

De verhouding van Zweden met wat toch zijn favoriete zoon had moeten zijn, is altijd erg ingewikkeld geweest. Voor zijn landgenoten is hij vaak een problematische held gebleken; iemand die wordt bewonderd, maar niet universeel geliefd. Terwijl de reputatie van Wallenberg in het buitenland gestaag toenam (hij is ereburger van de V.S., Canada en Israël), wijdde Zweden tot 1997 geen officieel gedenkteken om hem aldus de nodige eer te betonen. Zoals kon verwacht worden, zal de herdenking van 2012 opnieuw worden aangepast en grotendeels bestemd zijn voor het buitenlandse publiek.

“Het officiële Raoul Wallenberg Jaar dient hoofdzakelijk om hem te gebruiken om Zweden in het buitenland te adverteren als een moreel hoogstaand land,” zegt kunsthistoricus Tanja Schult die Wallenberg als cultureel symbool heeft bestudeerd. “Maar het verduistert het feit dat de werkelijke kwaliteiten van Wallenberg – onafhankelijk, gewetensvolle gedreven actie – in schril contrast staan tot de officiële houding van Zweden ten aanzien van de Europese Joden, op zijn minst tot aan 1942/43, en een belangrijke bron van conflict vormde in zijn eigen land.”

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Een speciale tentoonstelling die de verwezenlijkingen van Wallenberg in Boedapest belichtte, kon slechts één dag in Zweden vooraf worden bekeken – op 20 december 2011- alvorens op een internationale tournee te vertrekken.

De boodschap van Wallenberg die in confrontatie met haat, antisemitisme en volkerenmoord zou toch ook voor zijn geboorteland een bijzondere betekenis moeten hebben, waar een recent onderzoek aantoonde dat 26 procent van de jonge volwassenen in de leeftijd tussen 18 en 29 jaar er niet om zouden malen te moeten leven in een dictatuur.

Door exclusief te focussen op de honderdjarige geboortedag van Wallenberg als symbool van tolerantie, maken vele onderzoekers zich eveneens ongerust dat Zweden andermaal de complexe en controversiële vragen uit de weg gaat die verband blijven houden met het lot van Wallenberg. De vraag rijst dan: Waarom kan Zweden niet allebei doen? Zijn opmerkelijke erfenis eren en tezelfdertijd deze gouden kans met beide handen aannemen om de volledige waarheid over zijn verdwijning te achterhalen van zijn verdwijning nadat hij door de Sovjetkrachten op 17 januari 1945 werd gearresteerd?

De complexe houding van Zweden ten opzichte van Raoul Wallenberg is diep geworteld in de conformistische cultuur van het land. Van in het begin paste zijn levenswijze niet in de heldere sociale parameters die Zweden verkiest. Hij werd geboren als een Wallenberg maar opgevoed buiten de invloedrijke bankiersfamilie. Hij was een architect van opleiding maar werkte als zakenman. Hij was geen echte diplomaat, noch een echte spion en in die vele jaren nadat hij vermist raakte werd hij als waarschijnlijk overleden beschouwd of toch niet meer in leven zijnde. Het belangrijkste was, zoals elke andere visionair, dat hij niet bang was om de grenzen te tarten en de wetten te overtreden terwijl hij aan het werk was in Boedapest.

Toch blijft de vraag hangen waarom de Zweedse ambtenaren zo weinig sympathie voor Raoul Wallenberg vertoonden nadat hij was verdwenen. De politieke gevoeligheden en de onzekerheden die de opdracht van Wallenberg karakteriseerden (de Amerikaanse regering zat achter het grootste deel van het project en financierde het), evenals de chaotische omstandigheden die de directe naoorlogse periode kenmerkte, verklaren slechts gedeeltelijk de extreme passiviteit die Zweden aan de dag legde.

Eén van de redenen was blijkbaar dat hij als een officiële Zweedse vertegenwoordiger in Hongarije, Wallenberg ongelooflijk succesvol was geweest, terwijl dit succes in menig opzicht haast uitsluitend het talent van een individualistische verwezenlijking was. Het vormde totaal geen triomf voor de Zweedse diplomatie. In feite waren velen in het Zweedse Buitenland Kantoor van mening dat zowel de methodes als het gedrag van Wallenberg hoogst “on-diplomatisch” waren, in de letterlijke zin van het woord, en dat hij door zijn ongebreideld enthousiasme voor zichzelf en voor hen een crisis had veroorzaakt, die zij hem kwalijk namen te moeten oplossen.

Zweedse ambtenaren houden ervan om naar Wallenberg te verwijzen als een voorbeeld van een diplomaat die zowel een ongewoon medeleven alsmede de moed toonde om te handelen, maar zij zijn veel minder bereid om te erkennen dat het succes van Wallenberg een fundamentele tegenspraak belicht. Terwijl zijn officiële diplomatieke status ongetwijfeld Wallenberg toeliet om efficiënt te zijn, toont zijn correspondentie ook aan hoeveel hij tegen de vele bureaucratische regels aanschuurde die hem werden opgelegd.

Waar de Zweedse overheid behoedzaam optrad om de Duitse en de Hongaarse nazi autoriteiten niet voor het hoofd et stoten, trachtte Wallenberg voortdurend manieren te vinden om zijn reddingsinspanningen te maximaliseren. Van in het begin maakte Wallenberg duidelijk dat hij niet enkel individuen wilde beschermen die zaken deden met Zweden of er bloedverwanten hadden, maar hij was ook van plan het systeem te gebruiken en zijn collega’s aan te sporen om zoveel mogelijk mensen te redden.

“Naar mijn mening, zou het hulpproject moeten doorgaan op hoogste schaal”, schreef Wallenberg in het begin van juli 1944. Om dit te verwezenlijken, spoorde hij in augustus 1944 in scherpe bewoordingen het Zweedse Buitenland Kantoor aan om “om de geheiligde instelling van het voorlopige paspoort op te offeren en [ons] het volledige recht te verlenen hen uit te delen.” Aan zijn verzoek werd niet voldaan, waardoor hij gedwongen werd te vertrouwen op een alternatief document, de intussen beroemde “Schutzpass” [Beschermend Paspoort].

Dat zijn opdracht thuis niet de unanieme steun wegdroeg is te vinden in e vooruitziende waarschuwing die hem door zi vriend en handelspartner Kalman Lauer werd gegeven die hem vanuit Stockholm schreef: “Dankbaarheid voor uw werk mag u waarschijnlijk niet verwachten… Dus wees voorzichtig alvorens u zich in om het even welke avonturen stort.”

Lauer realiseerde dat, door de confrontatie aan te gaan met de vijand buiten – het nazisme, Wallenberg vroeg of laat ook te maken zou krijgen met obstakels in zijn eigen land. Met andere woorden, wat hem een held maakte in de ogen van de wereld, legde de thuis de ernstige zwakheden bloot, iets waar slechts weinig Zweedse ambtenaren zaten op te wachten.

Voormalig vice-minister Leif Leifland, die het onderzoek naar de verdwijning van Wallenberg in de jaren 1970 en begin van de jaren 1980 leidde, suggereerde dat één van de redenen waarom Wallenberg niet in Zweden wordt omhelst is dat heel wat leden van het diplomatieke korps zijn succes kwalijk namen. “Eerlijk gezegd,” vertelde Leifland, “Was Raoul Wallenberg was niet erg populair.”

Eén van de oorzaken was de diep gewortelde Duitse sympathie van het Buitenland Kantoor in oorlogstijd. Een andere reden was dat Wallenberg de reputatie van alle andere Zweedse diplomaten na de oorlog overschaduwde. “Overal waar zij gingen, om het even wat ze ook deden, ging de gesprekken altijd over Wallenberg en niet over de knappe en belangrijke dingen zij zelf deden,” zei Leifland. “Voor velen was dit moeilijk te verdragen.”

Jan Lundvik, de voormalige Zweedse ambassadeur in Hongarije, drukte het zelfs nog wat krasser uit in een interview met The Wall Street Journal in 2009. “Zij wilden hem niet meer terug [hebben],” vertelde Kundvik aan de krant.

Vandaar dat het goed om zien is dat de Zweedse regering ten aanzien van Wallenberg een inhaalbeweging doet en zijn lang achtergebleven appreciatie zal tonen. Maar waarom dan een belangrijk deel van het persoonlijke levensverhaal van Raoul Wallenberg weglaten, als slachtoffer van het totalitarisme tijdens de Koude Oorlog? Waarom niet eisen dat recht uiteindelijk is geschied als een zaak van principes?

Vooral nu, sinds nieuwe informatie is opgedoken die suggereert dat de kwestie inderdaad kan opgelost worden en dat het eindelijk een bewezen zaak is dat het verkeerd was om de officiële Russische bewering in stand te houden dat Wallenberg op 17 juli 1947 overleden zou zijn in een gevangenis in Moskou ten gevolge van een hartaanval. Het thans verkregen bewijsmateriaal laat de mogelijkheid open dat hij na juli 1947 nog weken, maanden of zelfs jaren in Sovjet-gevangenschap heeft geleefd.

Waarom dringt de Zweedse Minister van Buitenlandse Zaken Carl Bildt, de officiële voorzitter van de Raoul Wallenberg Centennial, bij de Russische leiders niet stevig aan op volledige informatie, die gelogen hebben over een officiële Werkgroep aan het einde van 2001, in plaats van gedwee hen voor de zoveelste maal te verzoeken om “een open archief beleid” te voeren?

Hoe dan ook, de Zweedse terughoudende benadering dient als een geheugensteun dat, terwijl de Zweedse ambtenaren graag pretenderen de geest van Wallenberg levendig te houden, zij nog steeds een lange weg te gaan hebben om dat te concretiseren.

Susanne Berger is een Duitse historicus die in de Verenigde Staten woont en zwaar betrokken is in het onderzoek naar het leven van Raoul Wallenberg, de Zweedse diplomaat die de arrestaties van duizenden Hongaarse Joden hielp voorkomen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Met dank aan Dr. Manfred Gerstenfeld voor de hint.

Brabosh.com heeft zich op 1 januari 2012 vrijwillig aangemeld in de herdenking van de 100ste geboortedag van Raoul Wallenberg. Tot zover verschenen in 2012 volgende artikels omtrent Wallenberg op Brabosh.com:

• Zweedse Raoul Wallenberg in eigen land niet bijster geliefd [Susanne Berger]
  http://brabosh.com/2012/01/22/pqpct-ffz

• Een Zweedse redder in Boedapest: Raoul Wallenberg [Yad Vashem]
  http://brabosh.com/2012/01/14/pqpct-fgh/

• Wallenberg begint aan de race tegen de tijd versus Adolf Eichmann om de Joden te redden [Jacques Derogy]
  http://brabosh.com/2012/01/09/pqpct-fm2/

• Raoul Wallenberg oktober 1944: ‘Ik wil een volk redden!’ [Kati Maton]
  http://brabosh.com/2012/01/06/pqpct-fii/

• Het opmerkelijk reddingsinitiatief van Raoul Wallenberg [Perry Pierik]
  http://brabosh.com/2012/01/04/pqpct-fgt/

• Raoul Wallenberg als rolmodel [Manfred Gerstenfeld]
  http://brabosh.com/2012/01/01/pqpct-fc6/

Der ewige Flüchtling

bron: Tapfer im Nirgendwo
vertaling: E.J. Bron [bron]

Neutraliteit is niet alleen een vreemd woord in de discussie rondom het Midden-Oostenconflict, ze is zelfs zo´n minderhedentaal geworden, dat zelfs niet eens de helden van de pen, om het even van welke rang, welke partij of welke krant dan ook, het merken dat hun verslaggeving uitpuilt van eenzijdigheden.

Exemplarisch voor de eenzijdigheid, die niet meer als zodanig wordt waargenomen, zou ik een begrip willen opvoeren, dat in de discussie van het Midden-Oostenconflict inmiddels als neutraal woord wordt gebruikt: “Vluchteling”. Ik zal nu aantonen, dat dit begrip alleen dan logisch kan worden gebruikt wanneer de ene zijde iets wordt toegestaan dat de andere zijde wordt onthouden.

Toen op 29 november 1947 in naam van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties met tweederde meerderheid zowel aan de Israëlische zijde als aan de Arabische zijde de oprichting van een desbetreffende onafhankelijke staat werd aangeboden, nam de Israëlische zijde dit aanbod aan, terwijl de Arabische zijde het aanbod van hun onafhankelijke land afsloeg en in plaats daarvan samen met Egypte, Saoedi-Arabië, Jordanië, Libanon, Irak en Syrië deelnam aan een gezamenlijke oorlog ter vernietiging van het nieuw gestichte Israël.

In het kader van deze oorlog kwam het tot twee vluchtelingenstromen. De ene stroom bestond uit 500.000 vluchtelingen, de andere uit 850.000 vluchtelingen. Interessant genoeg is in de tegenwoordige discussie rondom het Midden-Oostenconflict meestal alleen nog maar sprake van de 500.000 mensen omvattende vluchtelingenstroom, wat al een eerste signaal is voor het verdwijnen van het neutraliteitsgebod. Laten we dus met deze 500.000 vluchtelingen beginnen.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Toen in het jaar 1948 Israël werd gesticht, verklaarde de Arabische wereld Israël de vernietigingsoorlog. In het kader van deze tot nu toe aanhoudende oorlog en in het geloof aan de beloftes van de Arabische naties, dat na de vernietiging van Israël de Arabieren als overwinnaars naar de regio zouden kunnen terugkeren, verlieten 500.000 mensen hun geboortestreek; en dat, hoewel de meesten van hen daar niet toe werden gedwongen, in ieder geval niet van Israëlische zijde – integendeel: Israël bood de Arabieren zelfs aan om te blijven, om volwaardige burgers van het land te worden. 160.000 Arabieren namen dit aanbod aan. Inmiddels zijn er 1.250.000 Arabische Israëli´s. Zodoende kan zonder probleem gezegd worden, dat veel Arabische vluchtelingen in werkelijkheid emigranten waren, wat aantoont, dat het woord “vluchteling” eerder een strijdbegrip is dan een neutraal woord.

Laten we nu eens kijken naar de vaak vergeten 850.000 vluchtelingen: In het kader van de tot nu toe aanhoudende vernietigingsoorlog tegen Israël werden 850.000 joden uit hun Arabische geboortestreek verdreven. Hun eigensommen en staatsburgerschappen werden van hun afgepakt. Intussen bestaan er zelfs Arabische naties, die hun verdrijvingpolitiek dusdanig geperfectioneerd hebben, dat daar in het jaar 2001 geen enkele Jood meer woonde, bijvoorbeeld Libië en Algerije. Terwijl er in Israël nu 190% meer Arabieren wonen dan in 1948, en wel als volwaardige burgers van een democratisch land, wonen er in de Arabische landen nu nog maar 0,9% zoveel Joden als in 1948.

Het is toch interessant, dat er in dit verband heel vaak sprake is van verdrijving en volkerenmoord, waarmee echter niet het reduceren van de joodse bevolking in de Arabische landen tot 0,9% wordt bedoeld, maar de bijna verdubbeling van de Arabische bevolking in Israël. Uiterlijk hier wordt duidelijk, dat het begrip “vluchteling” een politiek strijdwoord is.

Wat gebeurde er nu met de 850.000 joodse vluchtelingen? Velen van hen emigreerden naar Israël, anderen vonden in andere landen een nieuw thuis en diegenen, die hulp nodig hadden in de omgang met hun nieuwe vluchtelingensituatie, kregen uiterlijk in 1951 steun bij de Verenigde Naties. In het jaar 1951 begon namelijk de UNHCR-autoriteit met zijn werk. Het Hoge Commissariaat heeft tot taak om de miljoenen vluchtelingen en verdrevenen wereldwijd te beschermen en is ook werkzaam op het gebied van humanitaire hulp. De autoriteit is de opvolger van het Vluchtelingencommissariaat van de Volkenbond. In 1954 en in 1981 werd de autoriteit bekroond met de Nobelprijs voor de Vrede en in 1986 met de Balzanprijs voor humaniteit, vrede en broederschap tussen de volkeren, omdat zij er met succes voor zorgt om van vluchtelingen weer burgers te maken. De UNHCR is daarmee blijkbaar een goed functionerende autoriteit. Waarom faalt ze dan in de omgang met de Arabische vluchtelingen?

Terwijl de 850.000 joodse vluchtelingen en verdrevenen opnieuw burgers van een land werden, zijn de 500.000 vluchtelingen en immigranten intussen meer dan 4,7 miljoen vluchtelingen geworden, die tot op de dag van vandaag in kampen op elkaar geperst in Arabische landen leven. De enige Palestijnen, die tegenwoordig burgerrechten bezitten, zijn de 1,25 miljoen Israëlische Palestijnen. Waarom dus faalt de UNHCR in dit geval? Het antwoord is net zo eenvoudig als verwonderlijk: Omdat zij niet verantwoordelijk is voor de Palestijnen.

De Palestijnse vluchtelingen zijn de enige groep, waarvoor de VN zich een aparte instantie permitteert: UNRWA. De hulporganisatie van de VN voor Palestijnse vluchtelingen in het Midden-Oosten is een tijdelijk hulpprogramma van de VN, dat sinds zijn oprichting in 1949 steeds met drie jaar wordt verlengd. De hoofdzetel van de organisatie zat eerst in Beiroet, werd in 1978 op grond van de onlusten in Libanon naar Wenen en in 1996 naar Gaza verplaatst.

Hoewel de UNRWA slechts een tijdelijke instantie is en op ieder moment zou kunnen opgaan in de UNHCR, blijft de UNRWA bestaan. Waarom? Wat onderscheidt de Palestijnse vluchtelingen van alle andere vluchtelingen in deze wereld? Waarom is deze vluchteling anders dan alle andere vluchtelingen? Het antwoord is te vinden in het zelfbegrip van de beide vluchtelingeninstanties. Terwijl het de taak van de UNHCR is om weer burgers van vluchtelingen te maken, houdt de UNRWA de Palestijnen in hun vluchtelingenstatus door speciale criteria aan te leggen:

Terwijl vluchtelingen van de UNHCR hun vluchtelingenstatus verliezen op het moment dat zij burgers van een door de VN erkend land worden, behouden de Palestijnse UNRWA-vluchtelingen zelfs in dit geval hun vluchtelingenstatus.

Terwijl bij de UNHCR de vluchtelingenstatus niet kan worden overgeërfd van generatie op generatie, kunnen Palestijnse vluchtelingen volgens UNRWA vluchtelingen ter wereld brengen.

Terwijl de UNHCR een inburgering van de vluchtelingen in hun gastland stimuleert en ondersteunt, vermijdt de UNRWA de inburgering van Palestijnse vluchtelingen in hun gastland.

Bovendien krijgt de UNRWA driemaal zoveel financiële steun van de VN dan de UNHCR en bezit dertig keer zoveel medewerkers.

Terwijl de UNHCR in de 20e eeuw dus draaglijke oplossingen voor meer dan 10 miljoen vluchtelingen heeft gevonden, kon de UNRWA tot nu toe geen enkele Palestijnse vluchteling aan een staatsburgerschap helpen. In principe is er tot nu slechts één constructie, die ervoor zorgt dat Palestijnen mensen met burgerrechten worden: Israël!

Israël is het enige land in het Nabije Oosten dat de mensenrechten van de Palestijnen garandeert

Tot nu toe zijn er 1,25 miljoen Arabische Israëli´s. Wat is er echter van de 500.000 Arabieren geworden, die Israël hebben verlaten? Ze leven in de buurlanden van Israël onder erbarmelijke omstandigheden. Niet zelden krijgen ze geen onderwijs en geneeskundige verzorging, ze mogen geen huizen bouwen en geen werk aannemen. Bovendien is het voor hen in alle landen, behalve Jordanië, verboden om het staatsburgerschap te verkrijgen.

Onder deze onmenselijke omstandigheden zijn van 500.000 vluchtelingen meer dan 4,7 miljoen eeuwige vluchtelingen geworden. 4,7 miljoen mensen, die met medewerking van de VN iedere hoop op een betere toekomst als vrije burgers ontzegd wordt. 4,7 eeuwige vluchtelingen, die niet het geluk hebben tot de 1,25 miljoen Palestijnen te behoren, die in een land leven dat met de wens naar vrijheid is verbonden: Israël!

Op Israël na schijnt niemand het welzijn van de Palestijnen echt te interesseren. Waarom? Welk belang kunnen de Arabische landen erbij hebben om de Palestijnen tot eeuwige vluchtelingen te verdoemen? De president van Egypte heeft al op 1 september 1960 een antwoord gegeven: “Als de vluchtelingen naar Israël terugkeren, zal Israël ophouden te bestaan.”

Laten we ons eens voorstellen, dat de 850.000 joodse vluchtelingen hetzelfde recht zouden hebben gehad als niet weinigen dit als vanzelfsprekend aan de Arabische vluchtelingen toekennen: Nu nog zouden de VN zich sterk moeten maken voor een terugkeer van de Joden naar Egypte, Libië, Syrië, Jemen en al die andere Arabische landen en dat niet alleen, de Arabische landen zouden er zelfs toe verplicht moeten worden, met ontelbare resoluties, om land aan Joden af te staan, omdat zij immers de voormalige geboortestreek van deze joden bezet houden. Het zou daarom de taak van de VN moeten zijn om te werken aan het scheppen van onafhankelijke Israël-stroken in alle Arabische landen, opdat de Arabische regimes de bezette joodse gebieden ontruimen.

Wie deze eis te radicaal vindt, moet toegeven, dat hij net zo radicaal is als het om Palestijnse vluchtelingen gaat. Het voortdurende gepraat over Palestijnse vluchtelingen is niets anders dan pure eenzijdigheid, die echter helaas mainstream is geworden.

Slechts één groep heeft baat bij de eeuwige Palestijnse vluchteling: De vijanden van Israël. Ralph Galloway, een voormalige voorzitter van de UNRWA, heeft in augustus 1958 zelf beweerd:

“De Arabische landen willen het vluchtelingenprobleem niet oplossen. Ze willen een open wond houden, als een affront tegen de VN en als een wapen tegen Israël. Het interesseert de Arabische leiders geen moer of de vluchtelingen leven of sterven.”

De Arabische leiders en niet weinig Midden-Oostendeskundigen interesseren het welzijn van de Palestijnen niet. Israël wel! Wat Israël tot nu toe aan de Palestijnen heeft aangeboden, heeft nog geen enkel Arabisch land ooit aan de Palestijnen aangeboden. De meeste burgers van Israël weten gewoon uit eigen ervaring hoe gevaarlijk het is als de omgeving je tot eeuwige vluchteling bestempelt.

Plotting Genocide in Wansee and Tehran

20 januari 1942 – 2012

70ste verjaardag van de Wannsee Conferentie

door Jonathan S. Tobin
bron: Commentary Magazine

Gisteren, 20 januari, was het zeventig jaar geleden dat een aantal van de hoogste bureaucraten van de Duitse regering vergaderden in een voorstad van Berlijn. De gebeurtenis, in de geschiedenis bekend als de Wannsee Conferentie, verwijzend naar de naam van de buurt waar deze nazi-technocraten samenkwamen, was opmerkelijk voor de alledaagse manier waarmee de deelnemers hun probleem benaderden alsof het een gewone kwestie was waarin de intergouvernementele agentschapsamenwerking noodzakelijk was. Maar er was niets normaal aan hun taak: de uitroeiing van de Joden van Europa.

Lawrence Kadish heeft het vandaag over deze gebeurtenis in een belangrijk artikel in The New York Post. Echter, het kernpunt van dit werkstuk is niet enkel een herdenking van een mijlpaal in de geschiedenis van de Holocaust. Kadisch vergelijkt eerder de bureaucratische grondigheid waarmee het merendeel van de aanzienlijke macht van de Duitse staat ter beschikking werd gesteld van de nazi-doodsmachine met de manier waarop Iran momenteel zijn middelen voor een gelijkaardig doel in stelling brengt: de constructie van een bom die zou kunnen worden gebruikt om de staat Israël uit te roeien.

De vergelijking van Kadish is passend en niet enkel omdat zowel Nazi-Duitsland als het Islamistische Iran, tirannieke staten zijn die door wrede antisemieten worden geregeerd die tegen de Joden plannen. Hij wijst er terecht op dat net zoals Adolf Hitler, een persoon die geen geheim maakte van zijn plannen voor volkerenmoord, het Iraanse regime ook niet bepaald verlegen is om de wereld zijn bedoelingen te vertellen wat er met Israël gaat gebeuren. Maar in beide gevallen, werd door een groot deel van de verlichte opinie hun waarschuwingen verworpen als zijnde zuivere retoriek bestemd voor binnenlands gebruik.

Slechts weinigen namen de nazi’s in de jaren 1930 op hun woorden. Hetzelfde is waar over de weigering van het Westen om de apocalyptische waarschuwingen van de vernietiging van Israël ernstig te nemen, ironisch genoeg door leiders zoals de Iraanse President Mahmoud Ahmadinejad, die de oorspronkelijke Holocaust ontkent en tezelfdertijd opschept om een andere te beginnen.

Er zullen wellicht mensen zijn die bezwaar maken tegen het samenvoegen van de discussie omtrent de Holocaust met de bezorgdheid om Iran, maar zulke klachten zijn weinig steekhoudend.

De herinnering van de Holocaust is belangrijk, maar eender welke woorden die de moord om Zes Miljoen Joden betreuren zonder te verwijzen naar de noodzaak om de levens te beschermen van de nakomelingen van de Joden die overleefden, is volkomen zinloos. Het werkstuk van Kadish is een geheugensteun dat de beste wijze om de Holocaust te herdenken niet met een toespraak gebeurt, een standbeeld of zelfs een museum (hoe prijzenswaardig dergelijke zaken ook mogen zijn), maar de staat Israël en de voortzetting van het Joodse leven aldaar en elders.

Tranen storten voor de slachtoffers van Hitler zonder een gedachte te wijden aan een potentieel even grote tol van slachtoffers door een Iraanse vernietiging is volstrekt nutteloos. En net zoals die tragedie nooit zou kunnen gebeuren zijn moesten de Bondgenoten tijdig samengespannen hebben om zich tegen het besluit van Hitler te verzetten alvorens hij toesloeg, zo zou ook de volgende grote tragedie kunnen worden voorkomen als het Westen daadwerkelijk in actie komt om Iran tegen te stoppen.

Zoals Kadish het neerschrijft:

Deze mijlpaal van het Duitse Derde Rijk zou moeten dienen als een waarschuwingsverhaal voor elke eenentwintigste-eeuwse democratie. De Midden-Oosten deskundige Bernard Lewis heeft opgemerkt dat islamistische leiders zoals de Iraanse President Mahmoud Ahmadinejad zich weinig zorgen maken omtrent de wederzijdse vernietigingsstrategieën die de Koude Oorlog beletten om heet te worden. In plaats daarvan, verwelkomen zij het martelarenschap van hun onderdanen.

De geschiedenis herinnert ons er constant aan dat de onverschilligheid in de tegenwoordigheid van een meedogenloze vijand onveranderlijk tot een catastrofe leidt. Verder, vaker wel dan niet, vertellen onze vijanden ons precies wat zij zullen doen alvorens zij het doen. Ageren op hun waarschuwing vereist ons collectief inzicht, persoonlijke moed en nationale wilskracht.

Deze maand, twijfelt de wereld nog steeds over de vraag of de Verenigde Staten zullen handelen om een olie embargo aan Iran op te leggen, de enige maatregel dichtbij een oorlog die een kans maakt om de ayatollahs te overtuigen om hun kernambities te verlaten. Ondanks dat President Obama zenuwachtig wordt, zendt Washington signalen uit dat het zich meer zorgen maakt om een Israëlische poging het Iraanse kernprogramma te dwarsbomen en een mogelijke stijging van de olieprijs te verhinderen, dat ten koste gaat van het wachten tot Teheran zijn doel heeft bereikt.

De verjaardag van de Conferentie van Wannsee zou ons moeten waarschuwen aan het feit dat dergelijke zelfgenoegzaamheid slechts tot een catastrofe kan leiden.

“De wereld zal niet vergaan door de slechten,
maar wel door de goeden die aan de kant staan en niets doen!”

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Andermaal Israëlische satire van de bovenste plank van Latma TV. Naast de gebruikelijke politieke grappen en grollen over de binnen- en buitenlandse politieke ontwikkelingen, volgt op 8’45″ een kostelijke 3-minuten sketch gebracht door het beroemdste Palestijnse zelfmoordterroristenduo Jamil en Awad in “Jamil & Awad doen de Jihad“.

Alles in het Hebreeuws maar duidelijk in het Engels ondertiteld. Veel kijk- en luistergenot!

• Website van Latma TV:
  http://www.latma.co.il/

• YouTubekanaal van Latma TV:
  http://www.youtube.com/user/LatmaTV

• Latma TV op Facebook:
  http://www.latma.co.il/latmatv.aspx?listId=0&ItemId=0

Opmerking: onlangs heb ik alle 27 clips van Latma TV die op Brabosh.com werden uitgebracht, voor het gemak samengebundeld in één aparte rubriek: “Latma satire TV“: http://brabosh.com/category/latma-satire-tv/

door Tom Struick van Bemmelen [Likoed.nl]
[bron: Huis van Afgevaardigden]

Deze week brengt Likoed-leider en premier van Israel Benjamin Netanjahoe een bezoek aan Nederland.

Woensdagavond hield hij een indrukwekkende toespraak in de monumentale, net gerestaureerde Portugese Synagoge in Amsterdam. Daarin benadrukte hij nogmaals dat hij zonder enige voorwaarden met de Palestijnen om de tafel wil om te praten over vrede. Want, zo zei hij: “als je nooit begint met praten over vrede, dan zal er ook nooit een positief einde zijn van een vredesgesprek”. Helaas weigert de Palestijnse leider op de Westbank, Mahmoed Abbas, al drie jaar om over echte vrede te praten. Waardoor er inderdaad nog steeds niet een positieve ontwikkeling, oftewel een definitieve vredesovereenkomst, is gekomen.

Partijleider van een liberale partij
Likoed Israel is een zusterorganisatie van de VVD. Het is een westers-seculiere partij die voorstander is van een vrije markt economie en een kleine overheid. En voor bescherming van de westerse normen en waarden. Gelijke rechten voor man en vrouw en gelijke behandeling van homosexuelen en heterosexuelen staan bij Likoed dan ook hoog in het vaandel. Net als vele Israëliërs is Likoed dan ook zeer trots op het feit dat de Israëlische stad Tel Aviv onlangs door het populaire homoblad ‘Out Magazine’ is uitgeroepen tot homo-hoofdstad van de wereld.

Net als bij de VVD kan een ieder, ongeacht zijn of haar geloof, lid worden van deze partij. Anders dan de VVD heeft Likoed op dit moment wel een Arabisch parlementslid in haar gelederen; al jarenlang vertegenwoordigt de islamitische Arabier Ayoob Kara Likoed in het Israëlische parlement. Iets wat overigens allesbehalve bijzonder is: in het 120 leden tellende Israëlische parlement zijn 14 leden van niet-Joodse Arabische komaf. Veel meer dan in Nederland.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Israël, een multiculturele samenleving
Het is dan ook vreemd dat lieden als Dries van Agt (CDA), Harry van Bommel (SP) en Gretta Duisenberg te pas en te onpas insinueren dat Israël een soort van apartheidsstaat is. Want Israël kent geen burqa-verbod, Nederland wel. In Israël is 30% van de studenten in het diplomatenklasje van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Arabische komaf, Nederland kent amper allochtone diplomaten. En de hoogste baas van de Nederlandse marine is -vanzelfsprekend- een blanke Nederlandse man, terwijl de hoogste militair van de Israëlische marine tussen 2007 en 2011, Eli Marom, van Chinese komaf is (afb. rechts).

Kijk eerst eens in de eigen Nederlandse spiegel zouden wij daarom tegen Dries, Harry en Gretta willen zeggen voordat je kritiek hebt op een ander land.

Likoed en vrede
Israël streeft al 60 jaar naar vrede. De eerste Likoed-premier van Israel, Menachem Begin, was ook de eerste die vrede sloot met een Arabisch land. Dat was in 1977 de vrede met Egypte, gesloten met president Anwar Sadat. Israel gaf in ruil hiervoor de Sinai-woestijn terug. Dat Likoed Israel bereid is land te ruilen voor vrede blijkt overduidelijk uit deze stap.

Likoed-leider Begin werd in Israel bejubeld voor het bereiken van het vredesakkoord. De Egyptische president Sadat daarentegen werd in de Arabische wereld vervloekt, ondanks dat hij samen met Begin de Nobelprijs voor de Vrede hiervoor had gekregen. Hoe had Sadat vrede kunnen sluiten met de Joden, volgens de Koran tweederangs burgers, zo stelden onder andere de Moslim Broederschap, die onlangs de verkiezingen in Egypte hebben gewonnen? Als straf werd Egypte uit de Arabische Liga gegooid, en in 1981 werd Sadat als verrader van de islamitische zaak doodgeschoten door Khalid Islambouli, een lid van de Islamitische Jihad.

Sinds Menachem Begin hebben alle Likoed-leiders naar vrede gestreefd met hun Arabische buren. Likoed premier Sharon initieerde de eenzijdige terugtrekking uit Gaza.

Ook Benjamin Netanjahoe blijft streven naar vrede, zei hij woensdagavond meerdere malen in de Portugese Synagoge. “Vrede met de Palestijnen is namelijk simpel”, zo stelde hij, “als (1) de Palestijnen Israel eindelijk na 60 jaar eens erkennen als een Joodse westers-seculiere staat, en (2) ze geen Palestijns leger oprichten als ze een eigen land krijgen”. De terugtrekkingen uit Libanon en Gaza hebben geleerd dat dit laatste absoluut noodzakelijk is. Immers, als ‘dank’ voor die terugtrekkingen werden 12.000 raketten op de Israëlische bevolking afgevuurd. De terugtrekkingen uit Sinai en Gaza hebben laten zien dat Israël en Likoed voor vrede bereid zijn om nederzettingen te ontruimen. Maar zoals Netanjahoe zei, moeten daar nu wel serieuze vredesbedoelingen tegenover staan.

Wachten op de Arabische omslag
Het is dan de vraag of de vrede die Israel en Netanjahoe wensen er ook daadwerkelijk komt, gezien de uitspraken van Palestijnse leiders voor eigen publiek. Televisie-uitzendingen op Arabische zenders – te zien op Youtube – stemmen niet tot optimisme. Zo verklaarde de Palestijnse leider Haniyah van Hamas vorige maand op de televisie dat “de vernietiging van Israël het onveranderlijke doel is.” En de Palestijnse president Abbas heeft het afgelopen jaar op de Arabische televisie herhaaldelijk gezegd dat hij “nooit een Joodse staat zal erkennen”.

Ondanks de vredeswens van het Israëlische volk is vrede op dit moment dus helaas nog ver weg.

Met dank aan Herman Nieman voor de hint.